Eerherstel


51


Indiëweigeraars in strafgevangenis Bankenbosch, Veenhuizen.


de krijgsraad verschijnen vanwege dienstweigering. Hij werd tot drieënhalf jaar cel veroordeeld, waarvan hij er drie uitzat. Maassen bleef na zijn gevan- genisjaren actief in de bouw. Hij werkte onder meer na de Watersnoodramp van 1953 mee aan de wederopbouw van Zeeland. Hier ontmoette hij ook zijn latere vrouw, met wie hij twee dochters kreeg. Jan Maassen overleed in 2014. Hij was toen 85 jaar oud.


‘Zij n verhaal is ook ons verhaal geworden’ ‘Mijn vader heeft zich altijd verzet tegen de benaming “dienstweigeraar”, vertelt Petra Oskam (1966), de dochter van Jan Maassen. ‘Hij noemde zich liever “Indonesiëweigeraar”. Het ging hem principieel om de kolonisatie van het land, waaraan hij niet wilde meewerken. “Als Nederland opnieuw zou worden bezet, dan zou ik vechten”, zei hij altijd.’ Haar vader sprak gemak- kelijk over zijn weigering zich te laten


uitzenden en over de gevangenisstraf waartoe hij werd veroordeeld, niet alleen met zijn kinderen maar ook met journalisten en studenten die hem wilden interviewen. Met hulp van zijn dochters spoorde hij halverwege de jaren tachtig de adressen op van driehonderd andere weigeraars. In 1988 organiseerden ze een eerste reünie die tot 2013 jaarlijks werd herhaald. Haar vader heeft zijn hele leven geprobeerd om eerherstel te krijgen, vertelt Oskam. ‘Hij schreef talloze brieven naar politici, altijd zonder resultaat.’ Via Jeff rey Pondaag van Stichting Comité Ereschulden Nederland kwamen zij en haar vader in contact met advocaat Liesbeth Zegveld. Die probeerde in 2013 bij de Hoge Raad het vonnis uit 1950 nietig te laten verklaren. Maar het eindoordeel van de Hoge Raad was dat hij niks kon zeggen over een uitspraak van het Militair Gerechtshof en dat Maassen terug moest naar de politiek. ‘Mijn vader brak toen hij dat


hoorde’, zegt Oskam. ‘Hij had altijd bot gevangen bij de politiek. Hij was inmiddels 84 en zag dit als zijn laatste kans. Die was nu verkeken.’ In de loop van datzelfde jaar werd Maassen ziek en in 2014 overleed hij. ‘Hij heeft ons op zijn sterfbed gevraagd of we, als we daar de kans toe zagen, ons best voor hem wilden blijven doen. Dat hebben we beloofd.’ Hoewel het advies van het NIMH nog wel een jaar op zich kan laten wachten, heeft ze hoop op een goede afl oop, zeker nadat minister Ollongren, toen nog minister van Defensie, drie mariniers rehabiliteerde die op Java een dienstbevel weigerden uit te voeren en twee dienstweigeraars postuum excuses kregen voor de hard- vochtige behandeling die hen ten deel was gevallen. ‘Als we weer een “nee” krijgen, dan gaan we vervolgstappen onderzoeken. Het verhaal van mijn vader is ook ons verhaal geworden. Wij willen het afmaken.’


Checkpoint 01-25


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76