34


Soldaat der 1e klasse b.d. Dimitri Vlaanderen (49) TOEN: chauffeur Regiment Aan- en Afvoertroepen NU: re-integratiebegeleider bij iZi Match en Veteraan in de Klas MISSIE: Joegoslavië UNPROFOR (1995) DIMITRI OVER PASCAL: ‘Geen bloed, maar wel familie’


Brothers in arms


Ze kennen elkaar van de basisschool, namen allebei dienst bij de landmacht en spelen nu iedere paar weken samen gitaar in een oefenhok in Den Haag. Zij raken elkaar nooit meer kwij t. Tekst Sanne van de Grift Fotografi e Niels Blekemolen


‘Hij kwam op de familiedag toen mij n ouders niet konden’


Waar ben je dankbaar voor als je aan jullie vriendschap denkt. Dimitri: ‘Pascal is ontzettend loyaal; als hij eenmaal je vriend is, doet hij alles voor je. Maar als je iets doet wat hij niet goed vindt, zegt hij dat meteen. Toen het niet goed met mij ging, was hij de eerste die zei dat ik hulp moest zoeken. Onrecht kan hij absoluut niet verdragen. Op de basisschool gaf hij zij n neefje een klap, omdat die mij dwarszat. Verder is hij een echte goofball; wij kunnen binnen een minuut van een bloedserieus gesprek overgaan naar op de grond liggen van het lachen.’


Wat is je favoriete herinnering aan jullie samen? ‘Ik zat op de KMS en tij dens de familiedag kwam Pascal omdat mij n ouders niet konden komen door de chronische ziekte van mij n moeder. Bij de afronding van de KMS was hij er weer. Ik had de sporttest niet gehaald, maar moest toch in de rij staan. De instructeur liep op me af met de strepen, maar keerde vlak voor mij n neus om. Ik was blij dat Bobbe er was, want leuk was het niet.’


Wat zouden jullie doen op een perfecte dag? ‘Gitaarspelen rondom een haardvuur en naar een jamsessie in een countrykroeg in Memphis. In die ongedwongen sfeer gaan wij dan gewoon meedoen met onze gitaren. Zeker niet linedancen, dat is geen country maar kitsch.’


Wat waardeer je het meest in een vriendschap? ‘Eerlij kheid. Als je met je maten niet eerlij k kunt zij n, met wie dan wel? En gewoon durven zeggen: “Dit doe jij heel goed. Ik ben supertrots op je.” Afzeiken doet iedereen. Maar compli- menten geven is voor veel mensen lastiger.’


En nu werken jullie samen bij het NLVi? ‘Ja, hij is teamleider Educatie. Ik ben gastspreker bij Veteraan in de Klas. Mooi werk. Elke les krij g ik van leerlingen de vraag: “Heb je iemand doodgeschoten?” Ik ga dan in gesprek met het kind om erachter te komen waarom hij of zij dat wil weten. En of het kind beseft wat die vraag met de ander doet. Het leven is geen videospelletje. Vaak willen ze na dit gesprekje het antwoord niet meer horen, uit respect voor mij .’


Nederlands Veteraneninstituut


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76