Klare taal Hans de Vries
Gekrijs en geschreeuw
‘‘Ik heb hen nooit
meer in onze praktijk teruggezien’’
B
ij het thema ‘Gezond & veilig werken’ gaan mijn gedachten onmiddellijk naar agressief ge-
drag in de praktijk en een ervaring die ik daar zelf ooit mee had. Ik was bezig met een wat langere behandeling in een ka- mer ver achter in het praktijkpand. Met de deur gesloten, hoorde ik geluiden die vermoedelijk van de balie kwamen. Eerst nog zachtjes maar uiteindelijk ging het over in gekrijs en geschreeuw. Ik staakte de behandeling even en zei tegen mijn assistent: “Ik geloof dat ik maar even naar de balie ga… Is de ka- mer naast ons nog vrij?”, waarop zij be- vestigend knikte. De patiënt in de stoel toonde begrip toen ik mij ervoor ver- ontschuldigde dat ik even weg moest.
Het geschreeuw kwam inderdaad bij de balie vandaan. Sommige wachtende patiënten zaten met verschrikte gezich- ten te kijken. Er stond een boomlange jongeman in een dreigende houding te schreeuwen tegen de balieassistent. Naast hem stond een kleinere vrouw die later zijn moeder bleek te zijn. Ik liep meteen naar hen toe en zei: “Loopt u even met mij mee, dan ga ik kijken wat ik voor u kan doen”.
De man keek mij even verbaasd aan maar liep samen met zijn moeder toch met mij mee.
Toen we in de behandelka- mer waren, vroeg ik om wie het ging. Het ging om zijn moeder. Zij sprak geen Neder- lands. De zoon gaf
aan dat we haar niet wilden helpen en dat zijn moeder door ons werd gedis- crimineerd. Ik gaf hem aan daar later op terug te komen, maar dat ik nu eerst zijn moeder ging helpen. Na onderzoek, een röntgenfoto, een verdoving en een be- handeling waren zowel moeder als zoon een stuk rustiger. Ze waren geen patiënt bij ons en hadden geen afspraak. De moeder liep al dagen met kiespijn en kon nergens terecht waarop de twee ten einde raad maar bij ons naar binnen waren gestapt. Het verklaarde hun gedrag enigszins.
De zoon bedankte mij voor de be- handeling. Ik zei dat ik het eigenlijk wel vreemd vond dat zij zich gedis- crimineerd voelde gezien het feit dat zeker de helft van alle medewerkers in onze praktijk een allochtone achter- grond had. Hij was even stil en hij wist eigenlijk niet wat hij moest zeggen. Ik heb hen nooit meer in onze praktijk teruggezien.
Aan het einde van de dag hebben we nog even gezeten met alle praktijkme- dewerkers en vooral met de balieassis- tenten. Iedereen was blij dat de situatie niet verder was geëscaleerd. Maar wat kostte het een energie. Voor onze prak- tijk was het zo het beste, maar hele- maal eerlijk en redelijk heeft het – voor mij althans – nooit gevoeld. Z
HANS DE VRIES, VOORZITTER KNMT
SEPTEMBER 2026
NT DENTZ
5
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52
