zo zuinig meer te doen. Het heelal is één grote energiebron, er is meer dan vol- doende”, stelt hij. “We zitten nu in de fase om dit probleem op te lossen, de overgang te vergemakkelijken naar een ander soort samenleving, die voor bijna volledig draait op zonne-energie. Laatst reed ik bij nacht langs Zwolle en zag al die lampjes branden, wat een elektrici- teit kost dat! En dan gaat ’s ochtends het grote licht op en dan besef je dat al die straatlantaarns nog geen procent opmaken van wat de zon produceert.”
Verder roept Terlouw de politiek op om qua energieprijzen een gelijk speelveld te creëren. “Ondernemers denken best vooruit en staan open voor nieuwe me- thodes om energie te besparen. Die denken: ‘het komt eraan, ik moet zorgen dat ik erbij ben.’ Met een gelijk speel- veld – dat niet-duurzame energie een eerlijke prijs krijgt en duurzame ener- gie relatief goedkoper wordt – maak je het hun zo veel makkelijker. Al die sub- sidies, daar houd ik helemaal niet van. Ik houd van eerlijke concurrentie.” Een- zelfde aanpak zou ook in de vervoers- sector moeten worden toegepast. “Ook
“OOK IN DE VERVOERSSECTOR IS SPRAKE
VAN EEN ONGELIJK SPEELVELD. VLIEGEN IS VEEL TE GOEDKOOP.”
hier is sprake van een ongelijk speel- veld: vliegen is veel te goedkoop en de luchtvaart denkt er niet over om dat te beperken. Geef het zijn echte prijs, dan gaat Lelystad niet uitbreiden, maar Schiphol krimpen. Anders betalen niet de reizigers, maar toekomstige genera- ties de rekening.”
Terugkijkend stelt Terlouw dat de ener- gietransitie en het idee van de circulai- re economie niet van gisteren zijn. “Het eerste echte rapport daarover was van de Club van Rome in 1972, Grenzen aan de groei, een waarschuwing dat grond- stoffen eindig zijn en dat je ze moet her- gebruiken. Wat wel anders is dan vroe- ger, is dat politici voorheen besluiten namen op basis van de kernvraag wat rechtvaardig is voor bepaalde bevol- kingsgroepen. Nu staan we voor een
heel nieuw probleem, waarbij de vraag luidt: wat is rechtvaardig voor de toe- komst?”, verklaart hij. “Kijk ook naar de demonstraties in de jaren 70 van de vo- rige eeuw. Die gingen altijd over solida- riteit, nooit over geld. Nu gaan ze altijd over geld. Gelukkig zie je steeds meer activiteiten onder de bevolking voor ver- duurzaming, zoals de recente klimaat- marsen door kinderen, dat is hoopge- vend. Ik ben van nature optimistisch, maar mijn analyses zijn somber. Het heeft echter ontzettend weinig zin om pessimistisch te zijn, want ik weet dat het kan. De natuur is onvoorstelbaar rijk en prachtig, kan veel hebben, maar er zijn grenzen. We hebben dus een taak, een moeilijke opgave. Maar we hoeven geen oorlog te voeren, dus laten we dit nu maar gaan doen.”
Nr.3 - 2019 OTAR O Nr.3 - 2019TAR 15
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48
