search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Tekst: Roos Doornbos Illustratie: Marcel Leuning


Onvergetelijk 037


De draad “


In haar loopbaan als orthopedisch manueel therapeut kreeg Roos Doornbos een cadeau van een patiënt, aan wie ze nog altijd denkt als ze ‘een knoop aanzet’.


Als orthopedisch manueel therapeut, werkzaam in een middelgrote praktijk, deed ik eigenlijk nooit huisbezoeken. Dat was voorbehouden aan mijn collega’s fysiotherapeuten. Míjn werkzaamheden speelden zich vooral af binnen de muren van een behandelruimte. Maar als het druk was, sprong ik soms bij, even terug in de rol van fysiotherapeut. Altijd ad hoc en kortdurend. Tot er een verzoek kwam voor een serie behandelingen aan huis, en er geen fysiotherapeut beschikbaar was. Het ging om een oudere, terminaal


zieke vrouw. Ze woonde, met haar man, nog in de woning waar ze na hun huwe- lijksdag waren ingetrokken. De hulpvraag was simpel: kon ik helpen de vrouw zo lang mogelijk zelfredzaam te laten zijn? Het echtpaar wilde niet verhuizen. De twee voelden zich prettig in hun ver- trouwde omgeving en konden, te mid- den van hun spulletjes, genieten van de kleine dingen die het leven hun nog bood.


Twee keer per week gingen de vrouw en ik aan de slag: knelpunten inventariseren en functionele vaardigheden opnieuw aanleren binnen haar mogelijkheden. Tijdens het oefenen was er gelegenheid tot praten. Eerst ging het over oppervlak- kige zaken. Later ook over het leven, en de dood die zich sneller dan gedacht aan haar opdrong. Haar man liet ons altijd even alleen. Híj liet me na de sessie altijd uit, zodat hij zijn verhaal ook even kon doen. Zo leerde ik deze mensen in korte tijd best goed kennen. Toen de vrouw verder achteruitging en


uiteindelijk toch moest verhuizen, waren ze beiden verdrietig, maar ook dankbaar dat ze nog zo lang hadden kunnen wonen op hun favoriete plek. Ze bedankten mij en vroegen wat ik wilde hebben voor al mijn inzet. Waarop ik antwoordde dat het mijn werk was, en dat ik al meer gekre- gen had dan ik wensen kon. Namelijk: een inkijkje in hun liefde voor elkaar en de levenswijsheid die ze met me hadden gedeeld. Ik vond dat een mooie, zeer waardevolle en verrijkende bijvangst. Maar ze wilden me toch iets geven. Na lang nadenken, kwam er een blikje op tafel. Ik werd er een beetje zenuwachtig van. Toch niets van waarde? Nee. In het blikje zaten alle klosjes garen die ze had.


Het garen was oud, maar sterk, want van goede kwaliteit. Zij zou het nooit meer gebruiken, en ze vond het een mooi idee als ik dat wel zou doen. En nu, zo’n 20 jaar later, denk ik, bij het


aanzetten van een knoop, nog elke keer terug aan deze vrouw. Net als de draden in het blik zat ze heus weleens in de knoop. Ze pakte, zodra ze kon, echter altijd de draad weer op. Ik denk aan de vrouw die, toen haar leven door ziekte aan een zijden draadje hing, mij iets cadeau deed: de draad die haar, in mijn gedachten, in leven houdt. Ik hoop dat mijn voorraadje nog even


meegaat.


Ik kreeg een inkijkje in hun liefde voor elkaar


Iedere (para)medisch professional heeft wel een patiënt of cliënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Heeft u ook een ontroerend of grappig verhaal? Stuur het dan in 330 tot 500 woorden naar redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).





Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84