Tekst: Marte van Santen Fotografie: De Beeldredaktie/Joost Hoving


017 nu


racete ik van de een naar de ander. Bij de vijfde kwam ik te laat. Die lag al op me te wachten.” Iris: “De eerste keer dat ik alleen een bevalling begeleidde, staat op mijn net- vlies gebrand. Er bleek sprake van schou- derdystocie en de navelstreng scheurde. Gelukkig liep alles goed af.” Rietje: “Uiteindelijk heb ik vier jaar mijn eigen praktijk gehad. In die perio- de kreeg ik zelf de eerste twee van mijn vijf kinde ren. We hadden overdag een meisje in huis dat oppaste als ik spreek- uur hield of werd weggeroepen. Maar ik wilde toch het liefst zelf bij mijn kinde- ren zijn, dus ben ik in 1959 gestopt. Hoe zie jij je toekomst?” Iris: “Ik ben gevraagd om maat te wor- den in de praktijk. Dat was altijd al mijn ambitie, maar de kans doet zich eerder voor dan verwacht. Vanaf 1 januari treed ik toe tot de maatschap, maar eerst ga ik nog een half jaar als stewardess aan de slag.” Rietje: “Hoe kwam je daar zo bij?” Iris: “Behalve voor de gezondheidszorg heb ik ook altijd een fascinatie voor vliegen gehad. Dus ben ik tijdens mijn sabbatical een tijdje als stewardess gaan werken. Oók een heel leuke baan, vooral vanwege de dynamiek en afwisseling. Ik wil dat werk graag nog een aantal maanden doen voor ik medepraktijk- houder word. Wie weet kan ik de twee banen in de toekomst combineren, maar de verloskunde gaat voor.” Rietje: “Doen jullie nog veel thuis- bevallingen?” Iris: “Landelijk wordt 12 tot 20 procent van de kinderen thuis geboren. In onze populatie is het percentage vergelijk- baar. Veel vrouwen hebben tegenwoor- dig een medische indicatie om in het ziekenhuis te bevallen, bijvoorbeeld door een hoge bloeddruk.” Rietje: “In mijn tijd stuurde ik zwangere vrouwen bijna nooit in. Ik vind het


zorgelijk dat alles nu zo wordt gemedi- caliseerd.” Iris: “Wat natuurlijk ook echt anders is, is de invloed van sociale media. Er gaat veel fake news rond en vrouwen praten elkaar, soms onbewust, angst aan, bijvoorbeeld over het gebruik van oxytocine. Soms wil een zwangere met een medische indicatie daarom niet naar het ziekenhuis.”


Iris van Kelegom: ‘Ik ga eerst nog als stewardess werken’


Rietje: “Maakt dat je werk minder leuk?” Iris: “Het kan lastig zijn, zeker als je de geboortewensen niet verantwoord vindt. Maar er zitten ook positieve kan- ten aan. We besluiten meer samen, in goed overleg. Daardoor bouw je een nog sterkere band met cliënten op.”


Rietje Zinkweg-Melse studeer de in 1953 af aan de Rijkskweekschool voor Vroedvrouwen in Rotter dam. Daarna werkte ze een half jaar als waarnemer. Van 1955 tot 1959 had ze een eigen praktijk in Alblasserdam en bediende ze ook omliggende dorpen. Iris van Kelegom rondde in 2021 haar hbo-opleiding verloskunde af aan de Zuyd Hogeschool in Maastricht. Vervolgens ging ze als waarnemer aan de slag bij verlos- kundigenpraktijk Aanvang in Hilversum. Vanaf 1 januari 2025 zal ze daar maat zijn.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84