014 Interview


toilet. De dagen duurden eindeloos. Op een gegeven moment was ik de wanhoop nabij.” Tot zijn immense opluchting trekt de duize-


ligheid na een half jaar langzaam weg. En met veel trainen verbetert ook de functie van zijn arm en hand, al is die laatste nog niet de oude. “Ik heb nog steeds weinig kracht in mijn duim en wijsvinger”, vertelt hij in zijn spreekkamer in Amsterdam, waar hij sinds juni weer halve dagen werkt. “Sommige fysieke onderzoeken zijn dus lastig om te doen. Net als typen. Als ik langer dan twee uur achter mijn computer zit, krijg ik pijn en begint mijn hand te tintelen.” Naar eigen zeggen gaat hij regelmatig over


zijn eigen grenzen. Dat moet hij dan bezuren met ernstige nek- en hoofdpijn en intense vermoeidheid. Of een bedrijfsarts het met zijn re-integratieplan eens zou zijn, valt dus te bezien. “Maar van stilzitten word ik zeker niet beter. Mijn werk is mijn redding.”


Bloemen van pantykousen Zolang hij zich kan herinneren, wilde de Amster dammer met Chinese en Antilliaanse roots dokter worden. “Ik ben de jongste van drie zoons”, licht hij toe, terwijl hij thee en koekjes serveert. “Als kind speelden mijn broers en ik eindeloos met plastic soldaatjes en playmobil. Ik nam het dan op me om de gewonde mannetjes te verzorgen. Van jongs af aan liep ik ook rond met een medicijndoosje met pleisters en paracetamol.” Behalve dat hij zich over gehavend speelgoed


ontfermt, heeft de jonge Jong Tjin Fa nog een passie: mooie dingen maken. Tijdens zijn vroege jeugd volgt zijn moeder een kunstopleiding. Vaak neemt ze haar jongste zoon mee naar de lessen. Als zes-, zevenjarige zit hij in de hoek van het klaslokaal met papier en kleurpotloden. Heerlijk vindt hij dat. “Ik was altijd creatief bezig. Tekenen, schilderen, kleien, handen- arbeid; ik wilde alles proberen. Met Pasen maakte ik kunstwerkjes van eieren, met kerst fabriceerde ik uitbundige kerststerren. Op een geven moment had een vriendin van mijn moeder een cursus gedaan om van pantykousen bloemen te maken. Dat ben ik toen ook gaan doen. Later, als student, verdiende ik wat bij door die bloemen bijvoorbeeld als corsages te verkopen. Daar kwam de handelsgeest van mijn vader, een rasondernemer, bovendrijven.” Het is diezelfde vader die Jong Tjien Fa


stimuleert om, na een jeugd in Suriname en op Sint Maarten en Curaçao, in Nederland technische bedrijfskunde te gaan studeren. In zijn kale studentenkamer in Enschede begint hij serieus te schilderen. Mede als afleiding van zijn studie, die hij verschrikkelijk vindt. “Na een jaar besloot ik alsnog mijn hart te volgen en geneeskunde te gaan doen.”


CURRICULUM VITAE


Vincent Jong Tjien Fa (1970), geboren in


Paramaribo, Suriname 1991-1998


geneeskunde, Erasmus Universiteit Rotterdam 1997-1998


arts-assistent chirurgie, Sint Franciscus Gasthuis 1998-2000


arts-assistent interne genees- kunde St. Elisabeth Hospital Curaçao


2000-2002 specialisatie huisartsen-


geneeskunde, Universiteit van Amsterdam 2002


expositie Rondo na Kolo


galerie Alma Blou Curaçao 2002-2024


waarnemend huisarts Curaçao, Sint Maarten, Nederland 2002-2006


waarnemend assistent interne geneeskunde, Curaçao 2002-2006


grafische vormgeving voor Teatro Luna Blou, Curaçao 2007-heden


vaste waarnemend


huisarts, Huisartsenpraktijk Oei, Amsterdam 2008


expositie Cutis Ornato, Oisterwijk 2009


expositie Kara Dorna Galerie Alma Blou, Curaçao 2010


expositie Portretten


die spreken, Galerie 23, Amsterdam 2012


expositie Mezas & Vince, Curaçaohuis, Den Haag 2012


expositie Antepasado di Futuro Curaçaosch Museum, Curaçao 2023


expositie Who’s afraid of colour, Galerie 23, Amsterdam 2023-heden


praktijkhouder Huisartsen- praktijk Lely, Amsterdam


Met zijn artsenbul op zak keert hij terug naar Curaçao, waar hij twee jaar in een van de lokale ziekenhuizen werkt. “Ik werd daar volledig in het diepe gegooid. Op de interne kreeg ik bin- nen twee weken de reanimatiepieper, terwijl ik nog nooit een reanimatie had gedaan. De belangrijkste les die ik er leerde? Dat verpleeg- kundigen ongelofelijk veel respect verdienen. Zij deden de bulk van het werk en sleepten me er doorheen.” Na twee jaar in het ziekenhuis weet de jonge arts het zeker: hij is in hart en nieren een generalist. Daarom besluit hij voor de huisartsenopleiding te kiezen.


Patronen en symbolen Eenmaal huisarts blijft Jong Tjien Fa nog een paar jaar op Curaçao werken. Het is daar dat zijn carrière als kunstenaar in 2002 een vlucht neemt. “Ik heb de stoute schoenen aangetrok- ken en ben met een paar schilderijen een galerie binnengestapt met de vraag of ze mijn werk wilden exposeren. ‘Laten we het met twee doeken proberen’, zei de eigenaar. Precies op dat moment kwam de directeur van de groot- ste bank van Curaçao binnen. Hij zag mijn schilderijen op de grond liggen en kocht ze ter plekke.” Het blijkt een keerpunt voor VINCE, zoals Jong Tjien Fa’s kunstenaarsnaam luidt. De bankdirecteur, een bekende Curaçaoënaar en kunstverzamelaar, opent de eerste expositie van de schilderende dokter. In een mum van tijd zijn al zijn doeken verkocht. De schilderstijl van Jong Tjien Fa is in die


periode nog overwegend abstract. Het veel- kleurige werk toont overlappende cirkels met priemende witte ogen op een ondergrond van geometrische vormen. Later, vanaf 2010, gaat hij steeds meer expressionistische portretten schilderen. Van bekende mensen, zoals Martin Luther King, of in opdracht, van personen uit zijn omgeving. “Als dokter ben ik gewend mensen vragen te


stellen en ze zo te leren kennen”, verklaart hij. “Als kunstenaar doe ik dat juist niet. Voor een portret laat ik me inspireren door beelden en symbolen. Het liefst snuffel ik uitgebreid rond bij iemand thuis. Patronen die mijn aandacht trekken – op kleding, op objecten, in een tatoeage – verwerk ik in het schilderij. Dat wordt op die manier een reflectie van de persoonlijkheid.” De laatste jaren beweegt hij zich terug rich-


ting meer abstract werk. Ook nu spelen cirkels op veel van zijn doeken een hoofdrol. “Geen idee waarom. Ik ben niet iemand die conceptueel werkt en alles vooraf uitdenkt. Integendeel, ik begin te schilderen als ik er behoefte aan heb en laat de compositie zich associatief vormen.” Althans, dat deed hij tot zijn disfunctione- rende arm dat onmogelijk maakte. Wat doet


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84