search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
026 COVID-19


Tekst: Eveline Bijlsma Beeld: Hollandse Hoogte/Abaca Press


Verguisd en bewonderd


Hij is dé pleitbezorger van chloroquine als medicijn tegen COVID-19, ziet er met zijn lange, grijze haren uit als een ouwe rocker en beweert stellig dat het coronavirus nu wel uit is gewoed. Wie is de gepassioneerde, maar omstreden Franse viroloog Didier Raoult?


“H


et aantal be- smettingen met COVID-19 daalt significant”, zegt Didier Raoult half april in een


van zijn YouTube-filmpjes. De directeur van het Instituut voor Infectieziekten in Marseille zit achter zijn bureau en wijst met zijn rechterhand – de ring met het grote doodshoofd om zijn pink duidelijk zichtbaar – naar een aantal grafieken. “Het is mogelijk dat er binnen nu en een paar weken helemaal geen gevallen meer zijn.” De viroloog heeft het in de video over


de situatie in de Zuid-Franse havenstad, niet over heel Frankrijk. Maar ook daar- mee gooit hij een steen in de vijver. Het duurt niet lang voordat de Regionale Gezondheidsautoriteit laat weten dat ‘het veel te vroeg is om een eventueel einde van de epidemie te voorspellen’ – Frankrijk is op dat moment één maand in lockdown en heeft nog eens vier weken te gaan. Ook volgens het Comité voor Samenwerkende Ziekenhuizen bagatelliseert Raoult de epidemie. “Nu denken mensen misschien wel dat ze volgend weekend weer op het strand kunnen gaan barbecueën, terwijl er een groot risico is op een tweede golf”, zegt


een van de woordvoerders geïrriteerd tegen radiozender Europe 1. Op dat moment is Frankrijk al ver-


deeld in Raoultiens en anti-Raoultiens, voor- en tegenstanders van de 68-jarige viroloog. Sinds het begin van de corona- epidemie behandelt hij zijn patiënten met een mix van hydroxychloroquine, een afgeleide van het malariamiddel chloroquine, en het antibioticum azithromycine. De professor zegt met de combinatie COVID-19 te kunnen gene- zen in het beginstadium van de ziekte. Hij baseert zich op twee studies die hij zelf uitvoerde onder een groep van 24 en 80 patiënten aan wie hij het middel gaf. In beide onderzoeken was bij ruim driekwart van de patienten de hoeveel- heid virus in het lichaam na zes tot tien dagen flink afgenomen. Van verschillen- de kanten, zoals door de International Society of Antimicrobial Chemotherapy, wordt gewezen op de ondeugdelijke opzet van dit onderzoek. Critici wijzen er bijvoorbeeld op dat zijn patiënten gemiddeld maar 44 jaar oud waren, dus mogelijk ook zonder medicatie beter waren geworden. Bovendien was er geen testgroep. Raoult vindt dat de uitkomsten overtuigend genoeg zijn om het geneesmiddel, waarvan alle bijwer- kingen bekend zijn, veilig te gebruiken.


Rebels is Raoult altijd geweest. Hij wordt in 1952 geboren in Dakar in Senegal, negen jaar later keert het gezin – vader is legerarts, moeder verpleegkundige – terug naar Frankrijk. De familie vestigt zich in Marseille,


waar Raoult op school niets klaarmaakt. Op zijn zestiende verlaat hij het klas- lokaal om twee jaar op een vrachtschip te gaan werken. Bij terugkomst haalt de 18-jarige alsnog zijn middelbareschool- diploma en besluit hij geneeskunde te gaan studeren, de enige opleiding die zijn vader wil betalen. Ineens gaat het roer om: de opstandige


leerling blijkt een briljant student. Na een postdoctorale opleiding in de Verenigde Staten keert de jonge arts terug naar Frankrijk.


Bulldozer De net afgestudeerde dokter heeft een bulldozermentaliteit. Binnen de kortste keren ontwikkelt hij zich tot expert op het gebied van rickettsia, een bacterie- familie die onder andere tyfus veroor- zaakt. Op zijn 32e opent hij een laboratorium


voor onderzoek naar de micro-organis- men, het lukt hem als eerste om ze te kweken. De ambitieuze wetenschapper ontdekt meerdere belangrijke virussen en bacteriën en maakt snel carrière. In 2010 krijgt hij de prestigieuze


Grand Prix de l’Inserm, het Franse Insti- tuut voor Gezondheid en Medisch Onder- zoek. Een jaar later wordt hij directeur van het Instituut voor Infectieziekten in Marseille. In 2016 ontvangt zijn centrum een bedrag van ruim 72 miljoen euro van de overheid, de grootste subsidie die in Frankrijk ooit werd uitgeloofd.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76