Uw mening


knieën, hun weerstand was dusdanig groot, dat de Duitse generale staf besluit dat op een ander manier te doorbreken. Rotterdam moést inge- nomen worden, dan immers kon de 9e tankdivisie vanuit Rotterdam-Zuid, met 150 tanks doorstoten naar het Noorden en kon er mogelijk een snelle capitulatie worden gerealiseerd. Niet goedschiks dan maar kwaadschiks. De Duitse bevelvoerend generaal Schmidt had inmiddels steun gevraagd van de Duitse luchtstrijdkrachten. Op 13 mei 1940 ontvangt Schmidt ’s avonds een bericht (bevel) van zijn Duitse collega generaal Von Küchler. ‘Het verzet van Rotterdam moet met alle middelen worden gebroken – anders vernietigen wij desnoods de gehele stad Rotterdam.’ Op die zelfde avond van 13e mei legde Schmidt het tijdschema voor de volgende dag vast: - Om 13.00 uur zou men starten met het beschieten van de stad. - Om 13.20 uur zou het bombardement moeten beginnen. - Om 13.50 uur zou de stormaanval over de Willemsbrug worden ingezet. Dit ultimatum werd ’s avonds over- handigd aan burgemeester Oud, die daarmee de kans kreeg om de burgers te evacueren en de nodige maatregelen te treff en. Op de ochtend van 14 mei komen drie Duitsers zwaaiend over de Willemsbrug, zij waren met het ultima- tum van generaal Schmidt op weg naar kolonel Scharroo. Zij herhaalden daar- bij nog eens het ultimatum. De looptijd van het ultimatum bedroeg twee uur en liep om 12.30 uur af. Dit briefje werd door Scharroo niet serieus geno- men, want het was niet ondertekend. Daarentegen had burgemeester Oud wel het gevoel dat het serieus genomen moest worden en dit stuk papier niet als waardeloos kon worden afgedaan. Er bleek weinig tijd voor overleg, de Duitse bommenwerpers waren al onderweg en konden niet meer worden gestopt. PIET VAN WINGERDEN


A. Grunberg


In Checkpoint van juli 2020 publiceerde u een essay van Arnon Grunberg. In een kaderstukje over de auteur wordt vermeld dat hij afgelopen


Dodenherdenking in een lege Nieuwe Kerk in Amsterdam ‘zijn 4 meilezing’ voordroeg. Ik stel dit niet bijzonder op prijs. Het gaat mij niet per se om de inhoud van het essay in Checkpoint. Het zal allemaal wel. Dit nummer is doorgebladerd en alweer op weg rich- ting blauwe papiercontainer. Arnon Grunberg is een provocateur, niet geheel vrij van al dan niet lichte psychische stoornissen, die bij her- haling Marokkanen de nieuwe Joden heeft genoemd en op allerlei andere manieren – subtiel en minder subtiel – tekeergaat tegen politici die de pro- blemen van de zgn. multiculturele sa- menleving benoemen en hun kiezers. Ik heb niets tegen Marokkanen; wel moet ik constateren dat bovengemiddeld veel Marokkanen juist Jodenhaters zijn. In de ogen van Grunberg echter zijn bepaalde politici zo ongeveer de nieuwe Hitler en Himmler. Ik geef u graag in overweging om deze analyse eens rustig door te lezen. U hoeft het niet met alles daarin eens te zijn; dat ben ik zelf ook niet. http://verenofl ood.nu/grunberg-wil- ders-en-baudet-willen-moslim-auschwitz/


Mijn bedoeling is slechts: duidelijk ma- ken dat Grunberg niet bepaald onom- streden is. Daarom past terughoudend- heid om iets van hem te plaatsen en al helemaal om totaal voorbij te gaan aan de woede die Grunberg met zijn 4 mei- lezing opriep onder veel kiezers buiten de spreekwoordelijke Grachtengordel. Wat betreft de Volkskrant en Vrij Nederland denk ik dat er heel veel veteranen zijn die beduidend andere bronnen hebben voor nieuws en opinie. Het is allemaal ieders goed recht; ik lees zelf zowel de Volkskrant als De Telegraaf en nog zoveel meer. Uit uw kaderstukje proef ik een ondertoon van: we hebben het hier over de gelau- werde en bewierookte Grunberg die geregeld in twee zeer gerenommeerde Nederlandse media publiceert. Nou, ik zwaar onder de indruk. Not. In het algemeen heb ik voor lieden die consequent oorzaak en gevolg om- draaien, geen enkel respect. Grunberg staat hoog in mijn top 10 van meest te minachten publieke fi guren. En daarin ben ik zeker niet de enige. DICK KRAAIJ


Nieuw- Guinea


In de laatste uitgave van Checkpoint las ik het bericht van Peter Rufi uit Geldrop over het drama van Srebrenica. Onlangs zijn er verschillende docu- mentaires geweest over dit drama en op Facebook heb ik dit drama als een politieke miskleun bestempeld. De Srebrenica-aff aire was zelfs de aanleiding dat ik speurwerk verrichtte met als gevolg dat ik een mensen- rechtenactivist werd en de website maakte: www.westpapuahetverge- tenvolk.nl. Inmiddels zijn er al weer vele jaren verstreken en nog steeds is de Nieuw-Guinea-aff aire ‘unfi nished business’, zoals beschreven op deze website. De Nieuw-Guinea-aff aire was ook een politieke miskleun en als u de moeite neemt betreff ende website te lezen, zult u toch waarschijnlijk moeten toegeven dat het inheemse Papoeavolk onrechtmatig is behandeld en als Nieuw-Guineaveteraan vind ik het nog steeds beschamend dat men dit drama nog steeds in de doofpot wil houden. Anno 2020 is het toch niet te geloven dat er herdenkingen worden gehouden, het racisme een hot item is geworden en de gevoelige Nieuw-Guineakwestie wordt doodgezwegen. Ik zou u willen verzoeken dit bericht in de volgende uitgave van Checkpoint te plaatsen. GERARD THIJSSEN


Fout


In Checkpoint nr. 05 van juli 2020 staat op blz. 9 vermeld dat Zuid-Korea de in- zet van Nederlandse veteranen tijdens de Koreaoorlog in de jaren vijftig nog niet is vergeten. Dit is nieuw voor mij! Voor zover mij bekend hebben alleen Nederlandse militairen van de Koninklijke Marine en de Koninklijke Landmacht aan de Koreaanse Oorlog tussen 1950 en 1953 deelgenomen. F.P.H.M. KOCH, MEERLO


63


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100