Ooggetuige
55
‘Een bermbom die voor je ogen ontploft, maakt indruk’
getroffen werd, brak in twee stukken en de inzittenden – leden van het Afghaanse nationale leger – werden eruit geslingerd. Daarna kwam er van alle kanten vuur.’ Met het risico in zijn arm geschoten te worden, slaagde Vugts erin het bovenluik van de patria te sluiten. Tijdens het vuurgevecht dat volgde, coachte hij de boordschutter en stuurde hij de chauffeur en andere teamleden aan. ‘Naast ons lagen mannen in de berm te schieten. Op een bepaald moment leek het vuren van de tegenstander af te nemen, maar toen die mannen opstonden, begon het meteen weer.’ Vugts en zijn mannen boden opnieuw adequaat tegenstand. ‘Er waren bij de ontploffing doden en gewonden gevallen, die we natuurlijk zo snel mogelijk naar de compound wilden brengen. Een medevac (medische evacuatie) was in de hectiek immers onmogelijk. De planning was over de weg terug te gaan, maar we vonden het ineens zo opmerkelijk stil dat we het niet ver-
trouwden. De patrouillecommandant besloot door de rivierbedding terug te rijden.’ De manschappen ontsnapten dankzij die beslissing mogelijk aan een tweede explosie, maar werden in de lage rivierbedding al snel van twee kanten onder vuur genomen. ‘We kregen luchtsteun van een B1. Een sterke bommenwerper, maar minder geschikt voor precisiewerk als het uitschakelen van sluipschutters.’ Toen enkele talibanstrijders de Amerikanen in het voertuig dat voor het pantservoertuig van Vugts reed, steeds dichter wisten te naderen, slaagde Vugts erin ze uit te schakelen. Uiteindelijk lukte het de commando’s de compound zonder nieuwe gewonden en doden te bereiken. Voor bijkomen was weinig tijd, herinnert Vugts zich. ‘Het voertuig moest meteen in gereedheid gebracht worden voor de quick reaction force.’ Ook weet hij nog hoe moe hij die avond was. ‘Ik ben al om tien uur gaan slapen. Voor mij heel uitzonderlijk.’ Wat hem van 11 oktober 2006 het meest is bijgebleven? ‘Een bermbom die voor je ogen ontploft, maakt indruk’, zegt Vugts met gevoel voor understatement. ‘Als je midden in zo’n situatie zit, is het net of de tijd vertraagt. Natuurlijk ben je ook bang en vraag je je af hoe je eruit zult komen, maar ik ben constant alert gebleven.’ Nee, hij heeft er geen trauma aan overgehouden. De ervaring heeft hem wel waakzamer
gemaakt. ‘Bij alle patrouilles erna hield ik er rekening mee dat zoiets weer kon gebeuren.’ Hij vindt het mooi dat hij mede hierom is onderscheiden. ‘Ik heb het er niet om gedaan uiteraard, maar het is fijn er op deze manier waardering voor te krijgen.’
Spotlight Vugts kijkt tevreden terug op zijn loopbaan bij Defensie. ‘Ik heb fantas- tische functies gehad, voor ik over- stapte naar inlichtingenvoorzieningen. Nu leer ik anderen effectief zoeken naar informatie. Maar ik leer ze ook hoe ze voorkomen dat ze zelf infor- matie prijsgeven in communicatie met anderen, waaronder het thuisfront.’ Bestaat er, ten slotte, voor Vugts zoiets als ‘het veteranengevoel’? Hij moet er even over nadenken en zegt dan: ‘Als militair maak je soms dingen mee waarvan niet-militairen zich maar moeilijk een voorstelling kunnen maken. De verbondenheid die dat teweegbrengt, dat is voor mij de kern van “het veteranengevoel”.’
OV Cyril Vugts ER
Cyril Vugts begon zijn loopbaan bij Defensie toen hij 18 jaar was. Hij was onder meer luchtdoelartillerist en commandant op een pant- serrupsvoertuig en is nu militair docent online rechercheren. Vugts werd uitgezonden naar Bosnië, Kroatië, Mali en (vier keer) naar Afghanistan. Sinds 2009 was hij vrijwilliger voor het Rode Kruis. Ook doet hij sinds 2006 vrijwil- ligerswerk voor de Vereniging Studiekring Ridderorden en Onder- scheidingen. Dit voorjaar werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de zwaarden.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
