30


over Martin: ZET ZICH 100% IN


KOMT AFSPRAKEN NA


JE KUNT OP HEM VERTROUWEN


Peter


Op je 18e van een veilig Limburgs dorp naar het ruige Libanon; tweelingbroers Martin en Peter Cortenbach maakten het samen mee. Het verstevigde hun toch al sterke band nog verder.


Tekst Iris Koomen Fotografi e Niels Blekemolen


‘ Tijdens het verlof gingen we samen naar Israël’


Martin Cortenbach (56)


ZUID- LIBANON juli-november 1983


FUNCTIE Soldaat pantser- infanterist


‘Peter en ik zijn de jongsten uit een gezin met nog twee broers. In 1982 moest ik opkomen voor mijn nummer; Peter deed broederdienst voor onze studerende oudste broer. De overgang van het veilige dorp Horst naar de kazerne in Assen was vrij stevig. We waren 19, beschermd opgegroeid en opeens kwamen we met allerlei andere types in aanraking, uit alle windstreken. Sommigen waren heel mondig, terwijl wij wat meer timide waren. Ik kwam in november op voor mijn dienstplicht en besefte in december dat ik meer wilde doen dan


alleen schuttersputjes graven. Ik gaf me op voor Libanon en Peter zat al in Assen voor de opleiding. Wat onze ouders daarvan vonden? Ik denk dat pap het wel snapte omdat hij vroeger bij de mariniers heeft gezeten. Moeder was wat stiller. Ons werd verteld dat we binnen 24 uur weer terug in Nederland zouden zijn als er wat zou gebeuren en wij geloofden dat. We zaten allebei bij de pantserinfanterie, op verschillende posten. Echt veel gevaar heb ik tijdens onze missie gelukkig niet meegemaakt. Tijdens de UNIFIL-reünie vijf jaar geleden heb ik heel andere verhalen gehoord. Hierdoor ben ik ook boeken gaan lezen en heb ik mij erin verdiept. Tijdens ons verlof zijn Peter en ik een week op vakantie geweest naar Israël. Geweldig! De band tussen Peter en mij is altijd al sterk geweest. We zijn


een eeneiige tweeling en trekken het meest naar elkaar toe van alle broers. We hebben dezelfde humor en vroeger deden we bijna alles samen: spelen, naar dezelfde school, scheidsrechteren, werken bij hetzelfde tuindersbedrijf. Peter woont nog in Horst, ik woon nu 114 kilometer verderop. Ik werk bij de politie, hij is servicemonteur en werkt bij de vrijwillige brandweer. Ik ben wat meer in de veteranenwereld gedoken en doe bijvoorbeeld nuldelijnsondersteuning. Peter heeft daar minder behoefte aan. Over ons politie- en brandweer- werk praten we weleens, maar eigenlijk hebben we aan een half woord genoeg.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100