Thuisfront
15
Barry Hofstede
OVER VETERANEN- GEVOEL
‘Ik ben niet religieus maar heb wel geloof’
I
Ik ben veteraan. Of ik wil of niet. Ik kan mijn lidmaatschap niet opzeggen. Vergeten lukt ook niet, wat ik ook probeer. Ik ben het, 24/7. Soms voel ik me net een gekooid circusdier en soms een jongleur en dan weer een clown. Mijn veteranen- gevoel. Het woedt in mijn gedachten als een storm en het streelt mijn ziel als een lentebries. Ik krijg er stenen van in mijn maag en vlinders van in mijn buik. Het is mijn licht in het donker en de duisternis zelf. Wij veteranen zijn de kanaries in de kolenmijn van een samenleving die haast is vergeten wat oorlog is. Wij zijn speciaal. Wij zijn vervangbaar. En ik hoor en zie hoe we dagelijks worden verleid met de eenvoudigste antwoorden op de moeilijkste vraagstukken en grootste uitda- gingen waar we als mensheid ooit voor hebben gestaan. De overvloed aan informatie die dagelijks over ons wordt uitgestort zou als doel moeten hebben ons te verlichten en die antwoorden te vinden, maar het tegenovergestelde lijkt ermee bereikt te worden. We weten steeds meer van de wereld maar begrijpen haar steeds minder en de rest verzinnen we erbij. We vallen voor de meest snedige oneliner, het hatelijkste commentaar, de grofste leugen. Sommige mensen hebben
iedere vorm van objectieve waarheid afgezworen. Die passen de werkelijkheid aan aan hun onderbuikgevoel. En we weten allemaal waar de onderbuik mee gevuld is … Eigenlijk is dat heel erg verdrietig. Ze hebben geen geloof meer. Ik bedoel, ik ben niet religieus maar ik heb wel geloof. In waarheid, in andere mensen. Juist door mijn oorlogservaringen. Vaak kan ik me ook nog wel iets voorstellen bij de angst en de onvrede en het wantrouwen. Maar haat is geen oplossing. Het werkt niet. Iedereen mag het op dat punt met me oneens zijn, de geschiedenis wijst uit dat ik gewoon gelijk heb. En mijn maag draait om als ik zie met welk een ijskoude onverschilligheid bevol- kingsgroepen worden ontmenselijkt en onderdrukt. Mijn machteloze woede is een vuur dat mij probeert te vernietigen en waartegen ik mij elke dag moet weren. En door mijn tranen van verdriet zie ik tot welk een moois en goeds een mens in staat is onder de meest erbar- melijke omstandigheden. Ontelbare voorbeelden van naastenliefde, zonder aanzien des persoons. En dat vervult mij met bewondering en stemt me voorzichtig hoopvol. Ik ben een veteraan. Ik heb met eigen ogen gezien waar de mens allemaal toe in staat is. Dit is mijn boodschap.
Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.
Luister naar Barry’s gesproken column op
www.veteraneninstituut.nl/checkpoint
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
