62 brieven
Deel uw mening in de brievenrubriek. Mail de redactie:
checkpoint@mpg.today o.v.v. brieven. Of stuur uw brief naar Checkpoint, rubriek brieven, Postbus 862, 1180 AW, Amstelveen. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren, in te korten of niet te plaatsen.
B. Hofstede
Onder welke steen kom jij vandaan? Dat je gefrustreerd door het leven gaat is nu wel duidelijk maar daarmee heb je kennelijk alle realiteit uit het oog verloren. Alleen al de twijfel aan de oprechtheid van het herdenken, wie ben jij dan wel om dat voor iedereen te bepalen? Ik citeer verder ‘we bombar- deren complete landen in puin’. Dat is nogal wat zeker gezien de terughou- dendheid van onze eigen Defensie. Eh ... mensen dehumaniseren? Als het over echte vluchtelingen gaat, sla je de plank volledig mis, anders is het gesteld met de criminele profi teurs die het juist voor de echte vluchtelingen ver- pesten. Verder ‘Italië en Griekenland worden keihard in de steek gelaten’? Het zijn juist deze landen die ons in de steek hebben gelaten door jarenlang ongenegeerd van door ons opgebracht belastinggeld te profi teren, zeg maar te misbruiken, waarbij verregaande corruptie normaal en geaccepteerd is. Waarom moeten wij daarvoor bloeden? Jammer dat je het realisme uit het oog hebt verloren en ons een schuldgevoel wil aanpraten. FRANS VAN DIJK (EEN OP-HET-RANDJEVETERAAN)
Beste Frans Mijn columns zijn een pleidooi voor meer inlevingsvermogen, begrip en medemenselijkheid. Liefde kent vele gedaantes. Geluk vermeerdert zich wanneer je het deelt. Herdenken is een belangrijk ritueel. Het verbindt ons – of zou dat moeten doen. Herdenken is een stil protest tegen de gruwelen uit het verleden. Gruwelen die zich nog dagelijks voordoen en waar mijns inziens soms best wat harder tegen mag worden
geprotesteerd. Een mooi en nuttig ritueel zoals herdenken kan een automatisme worden, waardoor het oppervlakkig en zelfs inhoudsloos kan worden. Dat willen we geen van allen, toch? Eén dag in het jaar herdenken is niet genoeg. Hoe vullen we de andere 364 dagen in? Jammer dat die boodschap niet is overgekomen. Ik weet niet wat je met ‘op het randje’ bedoelt, maar pas goed op jezelf en ik wens je het allerbeste. Hartelijke groet, Barry
Rechter én beul
Eind 1947 lanceerde generaal-majoor Dürst Britt een bekendmaking die verstrekkende gevolgen had voor de mensen in het veld. Bekendgemaakt werd om aanhangers van subversieve organisaties die zich niet hadden over- gegeven ter plaatse te fusilleren. De consequentie van deze bekendmaking was dus dat een eenvoudige patrouille- commandant tegen zijn gevoel in plotseling voor rechter en beul moest gaan spelen. Gesanctioneerd door die bekendmaking, dat wel, maar in feite was het gewoon moord. Het gebeurde dat ik met mijn groep op patrouille was toen we twee mensen aanhielden die zich verdacht gedroe- gen. Zij gaven geen antwoord op mijn vragen en begrepen mij zogenaamd niet. Toen zij werden gefouilleerd bleek uit de papieren die wij op hun vonden dat zij deel uitmaakten van de Daroel Islam, een uitgesproken gevaarlijke Islamitische strijdgroep. Wat nu te doen? Meevoeren was geen optie want dan zou je twee of drie man met
de bewaking moeten belasten wat de alertheid van de patrouille verminder- de. Vrijlaten kon ook niet want dan zou de patrouille extra gevaar lopen. Dus moest ik gevolg geven aan de bekendmaking van de generaal. Maar aan wie geef je het bevel om die lui te executeren? Nu had ik in mijn groep twee jongens, beiden Hagenaars, die volgens henzelf in de oorlog in Duitse dienst waren geweest. Jan K. diende bij de Waff en- SS en Joop L. was lid van de NSKK (Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps – Nationaalsocialistische Motorkorps, red.). Jan vroeg gretig: ‘Korporaal, mag ik het doen?’ Nou, dat mocht. Hij wilde ook nog mijn sten lenen, dat was ge- makkelijker dan een geweer. Zij gingen met de gevangenen een eindje de bush in en even later hoorde we geweervuur en het geratel van een sten. Luid pra- tend en lachend keerden zij even later terug waarbij ik Jan in plat Haags hoor- de zeggen: ‘Ik schoot hem dwars door zijn schijterd.’ De gebeurtenis werd natuurlijk in mijn patrouillerapport ver- meld maar ik hoorde er nooit iets over. Niet logisch natuurlijk maar het is wel logisch dat ik er jaren later nog steeds aan terugdenk. GEORGE BOSMA, DEN HELDER
Het drama boven Rotterdam
Ik reageer op de brief in Checkpoint 05, pagina 66, en wil een vergelijking ma- ken. In Srebrenica werden de afgegeven signalen niet door hoger hand opgepikt. Hetzelfde geldt voor Rotterdam, mei 1940. Waarom nam kolonel Scharroo (bevelhebber van de Nederlandse troe- pen tijdens de Slag om Rotterdam) het hierna genoemde briefje niet serieus? De looptijd van het ultimatum bedroeg twee uur en liep om 12.30 uur af. Het ultimatumbriefje werd door drie Duitse soldaten overgebracht. Het briefje werd wel door burgemeester Oud maar niet door Scharroo serieus genomen. Hoe ging het in zijn werk? De Duitsers stellen een ultimatum. De Nederlandse militairen gingen niet zomaar door de
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
