52


Over het gevecht bij de Wanubrug


‘ Het is alsof de tijd vertraagt’


Eerste luitenant Cyril Vugts ontving in april een koninklijke onderscheiding. Die kreeg hij onder meer voor de manier waarop hij zich in 2006 teweerstelde tijdens een vuurgevecht in Afghanistan. Die ervaring heeft hem waakzamer gemaakt.


Tekst Else de Jonge Fotografi e Milan Vermeulen


Van de zeven uitzendingen waaraan hij deelnam, maakte de eerste, in 1997, de meeste indruk, vertelt Cyril Vugts. ‘Ik had de vrouw met wie ik inmiddels ruim twintig jaar getrouwd ben nog maar net leren kennen en vertrok toen voor een half jaar naar Vukovar in Kroatië. Zij ontmoette mijn ouders voor het eerst bij het afscheid op het vliegveld.’


V


Het grote contrast tussen de wereld die hij achterliet en die waarin hij terechtkwam, trof Vugts. ‘Wij waren in Vukovar om te monitoren of de vredesbestanden nageleefd werden. We droegen witte uniformen, waren onpartijdig en ongewapend. De Serven waren er niet blij mee dat Vukovar aan Kroatië was toebedeeld. Hun onvrede was voelbaar. We zaten in een huis dat omringd was door kapotgeschoten gebouwen. Een nogal schril contrast met het comfortabele en veilige Nederland.’ In de loop van de jaren heeft Vugts zichzelf leren kennen als iemand die goed in staat is een gezonde afstand te bewaren. ‘In Kroatië realiseerde ik me meteen: ik doe mijn werk hier naar eer en geweten, maar dit is niet mijn wereld. Dat besef heeft mij altijd geholpen om niet te betrokken te raken.’


Tracingteam Op 23 april van dit jaar werd Vugts gebeld door minister van Defensie Ank Bijleveld. Die vertelde hem dat de koning hem had benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau met de zwaarden, een onderscheiding die wordt toegekend aan militairen vanwege bijzondere maatschappelijke en/of militaire verdiensten. In haar motivatie verwees Bijleveld onder meer naar Vugts’ vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis. ‘Ik ben daar in 2009 actief geworden bij een tracing- team. Die teams helpen vluchtelingen het contact met naasten te herstellen, die zij bij een oorlog of een natuur- ramp uit het oog verloren zijn. Aan de hand van een intake probeer je een zo goed mogelijk rapport te maken voor een Rode Kruismedewerker ter plaatse, die vervolgens op zoek gaat.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100