56
Ooggetuige
Julia heeft de oorlog overleefd.
Op het kerkhof van Busovača maken een dochter en zoon het graf schoon van hun vorig jaar overleden vader.
‘Ze ging ervan uit dat ze de oorlog niet zou overleven. Dat vond ik verschrikkelijk om te horen’
in de situatie van een ander.’ Voor zijn interview-portretserie van jonge Oekraïners ontvangt hij in 2016 de Zilveren Camera (tweede prijs).
Barmeisje In de zomer van 2018 beseft Huiskes dat het 25 jaar geleden is dat hij werd uitgezonden. ‘Daarvoor dacht ik er wel eens aan, maar meer zo van: o ja, dat was toen. Maar nu dacht ik: daar zit een verhaal in. De interesse ontstond vanuit de fotojournalistieke kant.’ Naast die fotojournalistieke kant heeft hij ook een persoonlijke reden om terug te gaan naar Bosnië. ‘Er werkte bij ons op het kamp een meisje achter de bar. Haar naam was Julia en ze was een jaar of zeventien. Ik heb haar toentertijd gevraagd wat ze ging doen als de oorlog voorbij was. Ze keek me aan en zei dat ze daar nooit over nadacht. Ze ging ervan uit dat ze de oorlog niet zou overleven. Ik vond dat verschrikkelijk om te horen en dat is me altijd bijgebleven. Ik heb me al die jaren afgevraagd of ze nog leefde.’ In oktober 2018 gaat hij terug naar Busovača, waar hij slaapt op zijn voormalige werkplek. Het toenmalige stafkamp is nu weer een hotel, net
Vedran Brnjic (28) werkt als recep- tionist in Hotel Tisa, het toenmalige Nederlandse stafkamp in Busovača. Zijn vader vocht in de oorlog en is in 1993 tijdens gevechten overleden. Vedran was toen drie jaar oud.
als voor de oorlog. Tot zijn vreugde en opluchting blijkt Julia de oorlog overleefd te hebben. Ze woont nog steeds in Busovača, is moeder van drie kinderen en leidt een rustig leven.
Wetteloosheid Maar wat hij verder aantreft, schokt Huiskes: ‘Er is daar niet zo veel veranderd in de afgelopen 25 jaar als de mensen hadden gehoopt. Er heerst nog steeds een soort wetteloosheid. De helft van de jongeren in Bosnië kan geen werk vinden. Er wordt ook helemaal niet in het land geïnvesteerd en er wordt ook niets geproduceerd. In Busovača gaan de kinderen gescheiden naar school. ’s Morgens gaan de moslimkinderen naar school en ’s middags de katholieke. De week daarop is het andersom. De bevolking leeft volledig gesegregeerd. Ik vond
het stuitend. De verdeeldheid is alleen maar groter geworden.’ De toenmalige hoop op vrede heeft bij de lokale bevolking plaatsgemaakt voor gebroken illusies, iets wat Jurgen maar moeilijk kan verkroppen: ‘Het is nog steeds een puinhoop en de bewoners zijn nog steeds niet gelukkig met de situatie. Dat raakte me diep. De machteloosheid die ik toen voelde om iets te kunnen betekenen, is weer wakker geschud. Het zit weer helemaal in mijn hoofd, het is voor mij weer helemaal actueel. Ik wil nog iets betekenen, als fotograaf. Ik wil dat dit gezien en gehoord wordt, want het gaat nog steeds niet goed daar. Daarom wil ik nog een keer terug in 2019. Dit verhaal is nog steeds niet af.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
