16


Hester en Maaike waren collega’s in een Rotterdams zieken- huis toen ze in 2010 naar Afghanistan werden uitgezonden als operatieassis- tenten. Het werd een loodzware uitzending waarbij ze veel steun aan elkaar hadden.


Tekst Anne Salomons Fotografi e Peter Bak


• als een grote zus Hester Vissia (42)


• betrouwbaar


AFGHANISTAN (KANDAHAR) 2010


FUNCTIE Operatieassistent


VOLGENS MAAIKE • kordaat


HESTER


‘ We hadden elkaar echt nodig’


Hester: ‘Het was voor mij de vierde keer dat ik naar Afghanistan ging, maar voor Maaike de eerste keer. Ik was een beetje als een grote zus die haar van alles vertelde en uitlegde. We kenden elkaar al uit het ziekenhuis in Rotterdam en vertrouwen was dus ook geen probleem. Een blik zegt vaak genoeg. In de OK draag je altijd een mondkapje en mutsje, dus als vanzelf communiceer je meer met je ogen. In Rotterdam waren we al vier handen op één buik, omdat wij als defensiepersoneel, betaald door Defensie, buitenbeentjes waren. Zo kreeg het gewone personeel een ‘kraptetoeslag’. Wij niet. En Defensiedagen waren vaak lastig,


omdat we volledig werden ingepland. Maaike is veel tactischer dan ik, dus die moest dan vragen of we vrij konden krijgen. Ook in Kandahar vormden we een front richting het hoofd, zeker als het ging om de roosters en werkdruk. Die was zo hoog. Er waren veel doden en zwaargewonden. Soms kwamen ze zo zwaar gehavend binnen dat er geen tijd was voor protocollen. Dan was het bam, bam, je drill doen. Vrijwel dagelijks ging de vlag halfstok. Een keer voor twee Nederlandse mariniers die in Uruzgan waren omgekomen, Jeroen Houweling en Marc Harders. Dat was op 17 april 2010, die datum staat in mijn geheugen gegrift.


Maaike en ik hebben toen in elkaars armen staan brullen. “Oh, jij kan ook huilen”, zei Maaike. Dat had ze nooit eerder van me gezien. We hebben veel aan elkaar gehad. Dat was een enorme pre, anders weet ik niet hoe ik van deze uitzending was teruggekomen. We zijn buddy’s voor het leven. Maaike is een verschrikkelijk stoere meid en ik ben supertrots op haar dat zij met haar boek Oorlog in de operatiekamer haar verhaal naar buiten brengt.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76