46
Historische missie
Dag 45 Dag 62 Dagboek van ...
luitenant-kolonel der mariniers b.d. Bert Aben. Aben diende van 1977 tot 2013 bij het Korps Mariniers en werkt nu bij Sail Amsterdam. Hij vertelt over zijn tijd op Haïti in 1995.
Bert Aben (61 jaar)
RANG Luitenant-kolonel der mariniers
MISSIE UNMIH
DAG 01
Op weg naar Haïti, mijn tweede grote VN-missie na Irak. Mijn kogelwerend vest
hoeft ditmaal niet mee: we moeten het democratiseringsproces begeleiden. Naast de nodige rapporten, heb ik een dik geschiedenisboek over Haïti gelezen. Bij aankomst in hoofdstad Port-au-Prince wacht een eerste verrassing: niemand haalt me op. Mijn voorganger weet niets van mijn komst, blijkt later.
DAG 45
Als transport-logistiek offi cier zit ik bij Operatiën op het VN- hoofdkwartier in Port-au-Prince.
De Amerikanen maken de dienst uit. De westerse VN-militairen zijn zoals altijd van het kaliber ‘niet lullen, maar poetsen’, terwijl die uit landen als Bangladesh
en Pakistan een afwachtende houding aannemen. In het Amerikaanse leger is een majoor drie keer niets en krijgt geen verantwoordelijkheid, merk ik. Als de Amerikaanse kolonel eindelijk doorheeft dat een Nederlandse majoor wél wat kan, mag ik helpen de lokale politie op te zetten. Lastig. We kunnen niet om de bestaande politie heen, die door de nieuwelingen wordt gewantrouwd. Om neutraliteit uit te stralen, spreken we met beiden, ook al heeft een van hen zich schuldig gemaakt aan corruptie en martelingen.
DAG 62
Het contrast tussen arm en rijk is schrijnend. De allerrijksten vliegen regelmatig naar de VS
om te shoppen, terwijl rondom Port au Prince uitgestrekte krottenwijk liggen. Toch is de arme bevolking van nature vrolijk; ze probeert er het beste van te maken met het weinige dat ze heeft.
DAG 83
Nu het bijna kerst is, worden veel bomen op het eiland wit geverfd. Ik vier het feest in de
hitte met Amerikanen, lekker eten, even aan thuis denken en weer verder. Elke zondag bel ik met het gezin. In januari zie ik mijn vrouw, die ook bij de marine
Dag 110
zit, en mijn twee kinderen op Curaçao. Ik hoor mijn jongste zoon daar voor het eerst praten. Het is inherent aan mijn mooie vak.
DAG 110
Regelmatig bezoek ik ons bataljon in Jacmel, vijftig kilometer zuidelijker. De wegen
zijn erbarmelijk en het verkeer een chaos; overal taptaps (lokale tuctucs), loslopende varkens en afval. Veel van onze Land Rovers gaan stuk. We doen ruim vier uur over de afstand.
DAG 136
Ik ben achtergebleven voor de logistieke afhandeling. Hoe het straks hier verder gaat,
laat ik los. Ik heb geleerd niet met een hoog verwachtingspatroon op missie te gaan, dat leidt alleen maar tot frustraties. Onze Amerikaanse commandant zegt: “We bieden dit land een ‘window of opportunities’, het is niet onze zorg als ze dat niet oppakken.” We hebben ze in ieder geval een zetje in de rug gegeven.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
