search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
19


column


CONNY DE KRIEGER


‘Daar staat hij dan. In Eindhoven. Net 21.


Mét baard’ D


Daar staat hij dan. In Eindhoven. Net 21. Mét baard. Waar is mijn kleine jongen die al zo vroeg wist wat hij wilde worden gebleven? Ik heb hem en zijn zus altijd meegegeven om hun ‘dromen te leven’ en gezegd dat ik er altijd voor ze zal zijn als ze het even niet meer weten. Toen zijn eerste droom ‒ de rode baret ‒ vier jaar geleden werkelijkheid werd, vroeg ik hem om mij waar het kon mee te laten groeien. Het gaat zo snel allemaal. Maar juist op je 17e wil je je losmaken. Zo dubbel. Gelukkig was daar het Thuisfront. Elkaar steunen met een lach en een traan. Confronterend soms, maar zo warm! Ik heb mijn kinderen verdrietig genoeg alleen moeten opvoeden. Mijn angsten, geluk en trots kon ik met niemand delen. Hier mocht ik kwetsbaar zijn, maar kon ik ook mijn kracht zien. De dag dat hij terugkwam, liep ik over van liefde! Ik kan het niet anders omschrijven. Die blik in zijn ogen! Op de terugweg naar (zijn eigen) huis, waar hij voor zijn vertrek nog maar een paar weekeinden van had


genoten, vertelde hij al dat hij binnen- kort op oefening zou gaan. Ik besefte dat hij had begrepen wat ik bedoelde. Dit is zijn droom, zijn leven. Zijn eerste missie – als pionier-in- structeur soldaat 1e klas in Irak – zit er inmiddels op. Mijn veteraan. Hij is bij deze werkgever nog niet klaar. Nieuwe dromen – het gaat te snel, maar ik weet dat het Thuisfront mij zal helpen ook deze periodes door te komen. Over een paar weken begint hij aan een nieuwe opleiding. Nog geen jaar na zijn eerste missie. Hij is onbewust afstand aan het nemen. Zijn zus begrijpt het, maar mist tege- lijkertijd het contact met haar ‘kleine broertje’ zo. Dit is geen baan, maar een levenswijze. Ik kan alleen maar hopen dat de blik in zijn ogen altijd dezelfde blijft! De blik van mijn kleine jongen. Ondeugend, nieuwsgierig maar ook serieus. Ik wil hem beschermen tegen al het leed dat hij gaat tegenkomen, maar dat kan niet. Hij leeft zijn eigen droom. Toen ik hem vertelde over deze column, zei hij, nuchter als altijd: ‘Voor mij hoeft dat allemaal niet, maar fijn dat je er wat aan hebt.’


Conny de Krieger is net 50 jaar geworden en heeft een dochter van 26 en een zoon van 22. Ze werkt in de transport- en logistieksector.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76