search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Thuisfront


13


column


BARRY HOFSTEDE


maken wat je liefhebt is zo


gebeurd’ O ‘Kapot-


Op Veteranendag sprak ik een dienstkameraad die bij een man- nenclub zit waarvan de leden elkaar helpen wanneer er spanningen en problemen zijn in de relatie. Een op de drie huwelijken sneuvelt, dus vreemd of overbodig klonk mij dat niet in de oren. Een goede relatie bestaat bij de gratie van verschillen. Geen twee mensen zijn volledig hetzelfde en af en toe een potje stevig bakkeleien is best gezond. Naar elkaar luisteren, eerlijk en oprecht blijven en de ander niet moedwillig pijn willen doen zijn zomaar enkele belangrijke regels in zo’n potje bekvechten. En wanneer een gesprek verzandt in ‘ja maar jij ...’, bedenk dan dat het doel niet is om van de ander te winnen – winnen doe je samen in een relatie – maar om elkaar weer te begrijpen. Je kan nog zo lijnrecht tegenover elkaar staan, dan nog heb je een gezamenlijk doel. Net zoals je tijdens de uitzending elkaar ook af en toe stevig de waarheid zegt. En wanneer je merkt dat iemand afglijdt, dan grijp je in. Want je moet het samen doen en bent afhankelijk van elkaar.


In een groep is geen plaats voor ego’s. Net zomin als in een relatie – ook een soort missie, en eentje voor het leven als het goed is. En die missie kan maar al te makkelijk onder vuur komen te liggen. Vriendelijk vuur welteverstaan. Je gaat voor elkaar denken, geeft de ander geen kans meer. Je zwelgt in het eigen gelijk en in het oorlogsrumoer raak je doof voor wat de ander zegt. We doen het onszelf en elkaar aan en meestal niet eens uit kwade wil. Het is veeleer uit onmacht. Kapotmaken wat je liefhebt is zo gebeurd, ook al wil diep van binnen geen van beiden dat. Je kent de ander als geen ander en zijn of haar zwakke plekken en een casus belli is zo gevonden. De aanval is niet altijd de beste verdediging. Soms kun je je beter overgeven. Dat is geen teken van zwakte of een nederlaag. Dat is het dapperste en meest nobele wat je kan doen in zo’n situatie. Uit liefde voor jezelf en voor de ander(en).


Barry Hofstede maakte van november 1992 tot mei 1993 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië. Daarna had hij nog tien jaar nodig om die periode enigszins een plek te geven. Barry is sinds 2002 (toneel)schrijver. Oorlog en veteraan-zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn boek NL-Peacekeeper. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en mee- gemaakt tijdens zijn uitzending.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76