COLUMN DESILLUSIE
Was mijn roem mij voorbij gesneld? Was ik viral gegaan in Noorwegen? Of nee! Opeens wist ik het: er was waarschijnlijk een voorlamp stuk! Ik had de cam- per niet meer gecheckt na de overtocht en dus zette ik onze camper langs de kant van de weg en deed een rondje om de wagen. Nee, alles leek perfect.
Zwaaien A
Op de camping zou ik mijn manager bellen dat we hier ook shows konden gaan plannen
WWW.NKC.NL KAMPEERAUTO 2 - 2020
fgelopen zomer heb ik met mijn vrouw en twee dochters van 9 en 11 jaar oud met een alkoofcamper door Scandinavië gereisd. Ik ben wel vaker in Scandi- navië geweest, maar nog nooit met de camper.
We gingen met de veerboot vanaf Frederikshaven in Denemarken naar Oslo in Noorwegen en tien kilome- ter buiten Oslo gebeurde het: de bestuurder van een tegemoetkomende Noorse camper zwaaide naar mij. Nu ben ik dit wel gewend: als presentator van ver- schillende tv-programma’s en jarenlang cabaretier overkomt het me wel vaker dat mensen mij herken- nen en naar mij zwaaien. Ik zwaai dan ook altijd vrien- delijk terug. Maar deze keer kwam het wel heel onver- wachts en was ik te laat met terugzwaaien. Ook omdat de camper van de zwaaier een buitenlands kenteken had!
Wat was het dan? Was het dan toch Noorse vriende- lijkheid, zoals motorrijders ook naar elkaar zwaaien? Het leek me sterk, want de jaren daarvoor was ik met een camperbusje in Frankrijk en België en daar had niemand gezwaaid. Ik draaide de weg weer op. De eerstvolgende campe- raar met Zweeds nummerbord zwaaide! Ik zwaaide net op tijd terug. Ik begon er nu lol in te krijgen. Ja, het was waarschijnlijk toch mijn bekendheid. Zodra ik op de camping was, zou ik mijn management maar eens opbellen dat we vanaf volgend seizoen ook shows in Scandinavië konden gaan plannen.
Aangekomen op de camping belde ik mijn manager, maar die was in gesprek. Dan maar even naar het toi- let. Ik liep opgewekt met wc-rol onder mijn arm naar het sanitair. Onderweg begon ik een praatje met een man waarvan ik wist dat die vlak voordat ik de cam- ping op draaide naar mij had gezwaaid. “Hi, sir. Do you want an autograph?” Hij keek mij aan alsof ‘ie water zag branden. Een handtekening wilde hij in ieder geval niet... “But you waved to me? You know... zwaaien.” Ik deed het voor... “Why?” “Yes, because you’re riding a camper! That’s why!” Totaal gedesillusioneerd liep ik terug naar onze cam- per. Mijn manager belde terug en ik liet de telefoon maar overgaan. Ik nam niet op.
Klaas van der Eerden 63
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100
