COLUMN
Maxime Verhagen Innovatief vermogen
Crisis of geen crisis, de Dag van de Bouw – dit jaar op 4 juni – is toch elk jaar een feestje. Maar liefst 170 bouw- en infralocaties waren geopend voor publiek. Een feestje, maar ook een soort ijkpunt. Waar staan we nu? Waar zijn we mee bezig? Daarom ben ik de week daarvoor op innovatie- tour gegaan. Een rondgang door onze sector, die vaak wordt bestempeld als ‘niet innovatief’ en ‘conservatief’. De werkelijkheid is gelukkig op veel plekken al anders. Ik heb de meest uiteenlopende innovaties gezien en nog belangrijker: het verhaal erbij gehoord. Vooral het plezier en de vol- doening vielen me op. Het geheim daarvan is de samenwerking tussen opdrachtgevers, bouwers en bij woningbouwprojecten ook bewoners. Echte innovatie is veel meer dan technisch vernuft.
Maxime Verhagen Voorzitter Bouwend Nederland
Het gaat bijvoorbeeld om vindingrijkheid voor dat oer-Nederlandse pro- bleem van dijkversterking, met woningen aan of op de dijk. Innovatie in onze sector is altijd werkende weg puzzelen. In een levende omgeving en altijd samen. De bouw- en infrasector staat voor grote opgaven om straks 18 miljoen mensen goed te kunnen laten wonen, werken en reizen. Dat zijn enorme uitdagingen, die we graag samen aangaan.
Maar samenwerking moet per definitie van twee kanten komen. Daar ligt nog een belangrijke taak voor Rijk, provincies, waterschappen en ge- meenten. Met het beleid dat er nu is, komt innovatie nog te weinig van de grond. Rondom aanbestedingen is al een belangrijke stap gezet met de Marktvisie, eerder dit jaar. En dan door! Nu gaat het om de aanbeste- dingspraktijk. Die is vaak nog dodelijk voor innovatie. Want innovatie kun je niet voorschrijven. En dus weet de opdrachtgever niet wat hij krijgt. En dus komt er toch vaak een bestek. Of een vraagspecificatie. Waarin veel is dichtgeregeld. Zodat er aanbiedingen komen die goed vergelijk- baar zijn. En waarbij innovatie is teruggebracht tot een leuk idee voor SROI of omgevingsmanagement. Niet per se fout, maar op technisch vlak zet dit nauwelijks zoden aan de dijk. Zeker bij minder grote projecten.
Het kan ook anders, als je gunt op innovatief vermogen. En dus niet op de concrete invulling van het project zelf. Na gunning is er dan ruimte voor alle mogelijke innovatie. En als dat goed afloopt, volgt de opdracht- verlening voor de realisatie. De aanbesteding eindigt dan dus niet met een definitieve aanbieding, maar met een belofte. Dat lijken misschien ‘mooie woorden’. Maar daar hoeft het niet bij te blijven, als de voorwaar- den voor de uiteindelijke opdrachtverlening maar vast liggen in de vorm van een maximale prijs. En als de gewenste prestaties maar duidelijk zijn. Eindelijk komen dan de kaarten open op tafel. Want wat volgt is een 1-op-1-gesprek, waarbij opdrachtgever en opdrachtnemer zich samen over de invulling van het project buigen. Hier ligt de sleutel voor innova- tie bij aanbestedingen! En dat is hard nodig, Nederland is nog niet af, en er komen nog veel grote opgaven op ons af. Het is dus de hoogste tijd om innovatief aan te pakken, voor alle partijen!
Nr.5 - 2016 OTAR O Nr.5 - 2016TAR 11
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52
