Tekst: Martin Zuithof - Beeld: Ivo Hutten
Beter samenwerken in acute zorg aan ouderen
In de regio Zwolle nemen wijkverpleegkundigen ’s nachts regelmatig taken over van huisartsen en verpleegkundigen van collega-organisaties. Nachtverpleegkundige Carla Schraa en directeur-bestuurder Gia Wallinga van thuiszorgorganisatie Icare, actief in Noordoost- Nederland, Gelderland en Flevoland, vertellen over hun visie: door nauwere samenwerking, minder controlebezoeken en meer rust, ontstaat een efficiëntere acute keten.
D 28 - MAART 2026
e afgelopen zeven jaar ontwikkelden de huisartsenspoedpost en de wijkverpleging in de regio Zwolle een werkwijze die de nachtelijke acute zorg voor ouderen ingrijpend veran-
derde. Het doel: de juiste zorg op de juiste plek door de juiste professional, met meer rust voor de cliënt en minder onnodige belasting van de spoedketen.
Beter rust dan ‘schijnveiligheid’ Gia Wallinga en Carla Schraa leggen uit hoe deze samenwerking in de praktijk werkt en welke voor- delen ze zien. De kern van de samenwerking ligt bij de gezamenlijke triage. In Zwolle werken de telefonisten van de wijkverpleegkundige zorg- centrale, de meldkamer van de ambulance en de triagisten van de huisartsenspoedpost al jaren nauw samen bij de ANW-diensten.
‘Vertrouwen in elkaars
deskundigheid, daar heb je gewoon even tijd voor nodig’
Ook in andere regio’s weten deze partijen elkaar steeds beter te vinden. Wallinga: “De aanleiding is soms verschillend. In Zwolle was het een gedeelde visie, in Zuidoost-Drenthe kwam bijvoorbeeld de ambulancezorg met de vraag vanwege personeels- krapte. Het doel is overal hetzelfde: kijken welke vraag op een slimme manier door de juiste professional kan worden opgelost.”
Landelijk zijn voor zeven à acht veelvoorkomende nachtelijke problemen zogeheten ‘zorgpaden’ ontwikkeld, schetst Wallinga. “Zorg rondom katheters, til- en valassistentie, wondzorg, ont- regelde diabetes, pijn bij een acute verslechtering of palliatieve zorg, en signalering en verkenning.” Ook is er speciale aandacht voor ‘veelbellers’: mensen die regelmatig contact zoeken, vaak uit eenzaamheid of verwardheid. “Dan is het handig als overdag een wijkverpleegkundige een preven- tief huisbezoek brengt. Je kunt blijven reageren op al die telefoontjes, maar je wilt dat natuurlijk graag doorbreken.” Zo wordt Carla Schraa als verpleegkundige regelmatig ingezet als ‘ogen en oren’ van de huisartsenspoedpost. “Bij een alleen- staande patiënt met een hersenschudding vroeg de huisartsenspoedpost mij om ’s nachts een controle uit te voeren. Als de situatie zou verslech- teren, kon direct de huisartsenspoedpost worden gebeld. Dit voorkwam onnodige ongerustheid en eventuele ambulance-inzet.”
Verpleegkundige als ‘voorpost’ Schraa vertelt dat haar werk als ‘verpleegkundige acute regionale nachtzorg’ voortdurend vraagt om improvisatie en een klinische blik. “We zijn een soort voorpost. De huisarts kan ons vragen om eerst te gaan kijken. Is het nodig om te komen of kunnen wij het oplossen?” Ze geeft een voorbeeld: “Ik kreeg een oproep van de huisartsenspoedpost voor een man bij wie zij een katheter hadden
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32
