Tijdens Karels missie zorgde
Karin voor de kinderen, zij waren toen drie en zeven jaar
De situatie “In 1995 stond ik als luitenant nog onder aan de militaire ladder. Sarajevo was belegerd, Dutchbat zat diep in de problemen en de Multi national Brigade zou UNPROFOR gaan versterken. Ik was super-eager om te gaan; het kwam niet eens bij me op om nee te zeggen. Ik vertrok, wetende dat mijn vrouw Karin drie weken later onze geplande verhuizing naar Assen in haar eentje moest organiseren. Onze dochters waren destijds drie en zeven jaar. Vier maanden later kwam ik met verlof terug in een volslagen vreemd huis, waar Karin uit milde wraak voor mijn afwezigheid de muren oudroze had behangen.
In december ’95, ik was net weer thuis, ontving ik een telefoontje van mijn commandant. Binnen een week moest ik beslissen of ik zes maanden later op uitzending naar Bosnië zou gaan. Het betekende dat de tussenliggende maanden volledig in het teken van de voorbereidingen zouden staan, en toch stemde ik toe. ‘Ga nou maar gewoon’, zei Karin, die van mijn gezicht kon aflezen hoe de vlag erbij hing. Als dochter uit een militair gezin wist zij hoe ik met mijn compagnie vergroeid was. Om ze zonder mij te laten vertrekken, dat zou me geweldig in de weg hebben gezeten. Als ik in die maanden van voorbereiding tien weekenden thuis ben geweest, is het veel. En toen vertrok ik weer voor een half jaar naar Bosnië, voor de uitzending die mij altijd is bijgebleven als de allermooiste. Al met al was ik dus anderhalf jaar lang amper thuis, met twee bijzondere uitzendingen en zes maanden chaos daar- tussen. Voor mij als militair een hoogtepunt, maar ik heb lange tijd onderschat wat het voor mijn gezin, en bijvoorbeeld ook voor mijn ouders, betekende.”
Wat ik toen dacht “Militairen zijn 24/7 in dienst. Die regel mag dan wel formeel zijn afgeschaft, maar de onderliggende taakopvatting werd door velen gevoeld. Wanneer er een beroep op je wordt gedaan, dan ga je: dat ligt nu misschien genuanceerder, maar destijds was het nog stevig verankerd in het militaire dna. Nu was ik natuur- lijk ook nog een stuk jonger, met de ambitie die je dan hebt om betekenisvol te zijn, de drive om succes te hebben. Dat zullen veel mannen van die leeftijd herkennen, maar bij militairen komt daar nog een factor bij: de verantwoorde- lijkheid die je hebt voor het leven en welzijn van jouw mensen. Zet daar een muziek uitvoering of een ouder- avond van je kind tegenover, en het voelt toch echt van een andere orde. Voor mij toen wel, in ieder geval.
Wanneer ik op uitzending was, dacht ik liever niet al te veel aan het thuis- front. Tegenwoordig kun je gewoon videobellen, maar destijds belden we eens in de twee weken, en soms tussendoor als je een satellietlijntje wist te bemachtigen. Als ik mijn dochters aan de lijn kreeg, vielen de gesprekken snel dood. ‘Hoe was het op school?’ ‘Leuk.’ ‘Wat heb je ge- daan?’ ‘Vanalles.’ Ook mijn vrouw kon ik weinig vertellen over wat we daar allemaal meemaakten, dus eigenlijk was het een lastig contact. Tijdens de uitzending was ik vooral één met mijn kameraden, in die bubbel van verant- woordelijkheid. En dan kwam je ineens weer thuis, in een ritme waarin je niet zoveel te vertellen had. De jongste wist amper nog wie ik was, die kroop snel achter de bank toen ik binnen- kwam.”
‘ Een goede balans tussen werk en thuis is een kwestie van doen’
57
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
