Achter de voordeur
Veilige omgeving
Dat ‘monster’ hoeft niet tot in detail besproken te worden, vertelt Lisette Horbeek. Zij is trainer Preventie & Nazorg bij het NLVi en een van de drie begeleiders van het programma ‘Leren leven met moral injury’, en zij benadrukt dat een veilige omgeving het uitgangspunt is. “Soms gebeurt het wel, dat een deelnemer wat expli- cieter benoemt wat er op uitzending gebeurd is, maar daar moet de setting naar zijn. We merken dat gedetailleerde verhalen triggers kunnen zijn voor andere deelnemers, terwijl die veilig- heid juist heel belangrijk is. Bovendien vervullen wij niet de rol van therapeut. Het programma is ook geen therapie, maar een begeleide, ervaringsgerichte reflectieweek waarbij mijn collega’s en ik als begeleiders en ondersteu- ners aanwezig zijn. Dit programma kan bestaan naast therapie die de deelnemers vaak al hebben.”
Er wordt wel gesproken over ‘de reis van de held’. Hierbij worden de deel- nemers uitgenodigd te delen wat de
gebeurtenis die aanleiding was voor de moral injury op dat moment met hen deed. Ook delen ze hoe het thuiskomen was en hoe de gebeurtenis hen heeft gevormd. “Dat kan ook positief zijn. We praten niet alleen, maar gaan ook creatief aan de slag. Zo gaan we het ‘monster’ waarover Tessa vertelt echt máken, om daar op de laatste dag van het programma ritueel afscheid van te nemen.”
Herkenning
Tessa heeft veel gehad aan het contact met mededeel- nemers die met vergelijkbare gevoelens worstelen. “Er was veel herkenning, iets wat ik in het dagelijks leven mis. Hoe vaak ik niet het advies heb gekregen om ontspannings- oefeningen te doen, als ik iemand vertelde over mijn korte nachten. Lief bedoeld natuurlijk, maar dat heb ik natuurlijk allang geprobeerd. Tijdens dit programma waren er alleen maar slechte slapers. Er hoeft niets gefixt te worden: we weten allemaal dat dit het is. Dus wij zeiden ’s avonds niet ‘slaap lekker’, maar wensten elkaar een ‘goede nacht’.”
Herkenning zit hem voor Tessa ook in het zelfbeeld dat zij en anderen met moral injury hebben. “Ik ben opgeleid voor de meest extreme situaties. Hoe kan het dan dat ik met zo’n schuldgevoel blijf rondlopen? Dat vraag ik mezelf vaak af, net als: stel ik me niet aan? In de gesprekken ontdekte ik dat we allemaal met dit gevoel rondlopen. Ik merkte ook dat ik voor anderen veel milder ben dan voor mezelf. Tegen iemand die in hetzelfde schuitje zit, zei ik bijvoorbeeld dat diegene niet zo streng voor zichzelf moest zijn. Dan dacht ik achteraf: eigenlijk is het best hypocriet dat ik die mild- heid een ander wel gun, maar mezelf niet.”
Paardencoaching
‘ Ik ben opgeleid voor de meest extreme situaties. Hoe kan het dan dat ik met zo’n schuldgevoel blijf rondlopen?’
30
Ook ontspannings- en bewegingsoefeningen zijn onderdeel van het programma, en er is een paardencoachingssessie. Tessa was sceptisch over het laatste. “Achteraf is die sessie me het meest bijgebleven”, vertelt ze. Bij paardencoaching wordt een paard ingezet om gedrag, emoties en patronen zichtbaar te maken. De deelnemer staat naast het paard of krijgt een eenvoudige opdracht, terwijl een coach obser- veert wat er in de interactie gebeurt. “Wat gaat dat paard mij vertellen, dacht ik. Ik moest naar een van de paarden toelopen. Het stond afgezonderd van de groep. Ik wist niet goed wat ik moest doen, dus ik ben maar tegen dat paard
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
