search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
“Natuurlijk maakte ik me zorgen. Ik probeerde er niet te veel aan te denken, maar ik wist dat er een risico was dat er iets kon gebeuren. Als dat besef de kop op stak, voelde Froggie dat aan en kwam hij bij me liggen.”


Marinegezin


Los van de lastige momenten, ging het Jennifer best goed. Ze hadden het gezellig met z’n drieën. Bovendien was Jennifer het als kind gewend dat een baan bij de marine veel vroeg van een gezin. Met een vader die bij de marine zat, groeide ze op in een marinegezin. Zelf had ze als kortverbandvrijwilliger (kvv’er) bij de marine gezeten. “Ik begreep dus heel goed dat uitzendingen erbij horen. Mijn moeder zei altijd: ‘Niet zeuren, maar doorgaan’. Dat klinkt best hard, maar die mindset heeft me geholpen in de tijd dat Jack weg was. Ik stond niet stil bij of het zwaar was: ik deed het gewoon en ik was er voor de kinderen.”


Mentaliteit


In de huidige tijd werkt Jennifers plichtsbesef haar soms tegen. “Ik heb weinig geduld met mensen die anders omgaan met verantwoordelijkheid. Die mindset kan botsen met hoe sommige jonge mensen in het leven staan. Vorig jaar leidde dat tot een conflict op mijn werk. Ik heb er echt doorheen gezeten. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel heeft ons gezin ver gebracht en daar ben ik trots op. Maar wat me toen hielp, kan me nu soms juist in de weg zitten. Ik heb moeten leren dat niet alles een kwestie is van doorgaan. Soms moet je juist kunnen loslaten.”


Terugkomst


Na de missie was het voor de kinderen weer even wennen dat er een man in huis was, merkte Jennifer vooral aan de jongste. “Michelle was heel klein toen hij wegging. Toen hij terugkwam, moest ze de eerste weken niets van hem hebben. Ik had altijd een foto van hem in huis staan waarop hij zijn tenue aanhad. Als hij dat pak aanhad, was het voor haar goed. Maar zodra hij in burger was, was het brullen. Dat heeft twee of drie weken geduurd.”


Inmiddels hebben Jennifer en Jack drie kleinkinderen, die ze veel zien. “Jack vindt het allemaal geweldig. De tijd die hij niet met zijn eigen kinderen kon doorbrengen, haalt hij dubbel en dwars in bij zijn kleinkinderen. Hij gaat met ze fietsen, zwemmen of naar het strand. En als wij met de caravan in Brabant zijn, komen ze graag slapen.”


Pas waren Jennifer en Jack veertig jaar getrouwd. “Jack vroeg: ‘Wat zou je nog willen?’ Ik heb geantwoord dat het me niet uitmaakt, zolang we maar samen zijn. Als ik terug kon in de tijd, had ik dezelfde keuzes gemaakt. Maar in deze fase van ons leven zou ik die tijd samen niet meer willen missen.”


19


‘ Wat me toen hielp, kan me nu juist in de weg zitten’


Jack over Jennifers verhaal


“Ik vind het mooi om te lezen wat Jennifer verteld heeft over de tijd dat ik er niet was. Destijds had ik er eigen- lijk geen moeite mee om weg te zijn van huis. Ik had mijn werk en mijn kameraden om me heen. Voor degene die thuisblijft is het het zwaarst: die merkt de leegte omdat degene die er altijd is – ik in dit geval – er níét is. Je wordt vaker geconfronteerd met de eenzaamheid die dat met zich meebrengt.


Als ik even tijd voor mezelf had, schreef ik vanaf mijn veldbed. Die stond eerst in een bagagetent, waar we met z’n achten lagen. Later verhuisden we naar houten barakken. Alle brieven hebben we bewaard. Ze liggen nog steeds in een doos op zolder. Toen mijn dochter in de puberteit kwam, ontdekte ze de brieven en las ze samen met een vriendin. Bij sommige brieven kregen ze rode oortjes, haha.


Jennifer heeft het meest bijgedragen aan de opvoe- ding van onze dochters, dat waardeer ik tot de dag van vandaag. Zonder haar toewijding had ik niet op missie gekund. Wel durf ik te zeggen dat áls ik thuis was, ik altijd met de meiden bezig was. In die zin denk ik dat ze niets tekort zijn gekomen.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68