‘ Als je het niet vertelt, is er niemand die je gedachten kan corrigeren en je kan vertellen dat wat je deed niet fout was’
gaan praten en ermee gaan kroelen. Mijn lijf voelde ineens vermoeid aan en ik hoorde mezelf aan het paard vragen of ik tegen haar mocht aanleunen. Wat toen gebeurde was bizar: het paard legde haar hoofd op mijn schouder en duwde mij tegen haar aan. De rest van de sessie hebben we zo gestaan. Het voelde vertrouwd en alsof het paard me geruststelde. Ik haalde er de boodschap uit dat ik meer op anderen mag leunen en om hulp mag vragen. Dat zit niet in mijn aard, het was een eyeopener.”
Vier intense dagen
Dit alles klinkt heel mooi en dat is het ook, vinden zowel Tessa als Lisette. Beiden benadrukken ook dat de vier dagen pittig zijn. Lisette: “We creëren een veilige, huiselijke setting met een fijn bed en goed eten. Deelnemers zijn even geen vader of moeder en worden ontzorgd, maar daar staat tegenover dat het vier dagen lang hard werken is. Het is intens om al die heftige emoties op te zoeken en ook de verhalen van anderen te horen.” Tessa vult aan: “Ik gun iedereen dit programma, maar ik denk wel dat je op een bepaald punt in je hersteltraject moet zijn om er echt van te profiteren. Het vraagt veel van je grensbewaking en zelfreflectie. Zou je te vroeg deelnemen, dan komt dit mooie programma niet tot z’n recht. Een voorwaarde om deel te nemen is niet voor niets dat je al in behandeling bent geweest voor mentale klachten.”
Geen oplossing, wel een verademing
Het programma zorgt er niet voor dat klachten worden opgelost, het doel is eerder om met de klachten te leren omgaan. Lisette: “We bieden deelnemers een moment aan, waardoor ze zich hopelijk gesteund voelen. Als het goed is hebben ze wat afstand kunnen nemen, wat hen helpt bij de verdere verwerking. We zien vaak dat deel- nemers aan MOD-programma’s contact met elkaar blijven houden.” Dat was ook bij Tessa het geval. Met een van de mededeelnemers appt ze nog wekelijks. “Al is het om te
Ben je MOD’er, relatie of volwassen kind (18 tot 28 jaar) van een MOD’er? Deze programma’s biedt het NLVi dan voor jou aan.
* Tessa is een gefingeerde naam. De echte naam is bij de redactie bekend.
31
vragen hoe het gaat of herkenbare situaties voor te leggen. En hoe lekker is het als – wanneer je elkaar ziet en je vertelt dat je een zware week hebt – je alleen een begripvolle blik krijgt en verder niets hoeft uit te leggen?”
De naald optillen
“Wat ik verder meeneem,” vervolgt Tessa, “is een stukje legitimering. Ik heb een ‘verwonding’ die het soms moeilijk maakt om normaal te functio- neren. Ik realiseer me beter dat die er mag zijn en dat ik nog net zo’n mooi mens ben als voordat ik dat ‘krasje’ opliep. Ik vergelijk het soms met een grammofoonplaat: die gooi je ook niet weg als er een krasje op zit. Het is wel mooi als je leert om als je gedu- rende de dag dat krasje tegenkomt, de naald op te tillen. Zodat je zoveel mogelijk kan genieten van de mooie muziek die er óók op staat.”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
