‘ Je hebt aan één blik genoeg’
“Wandelen maakt mijn hoofd leeg,
zeker tijdens zo’n lange tocht als de Vierdaagse. Maar ook thuis ben ik veel buiten. Ik heb PTSS, maar ik heb geleerd wat voor mij werkt. Mijn hond – een Engelse Toy Terriër, een sociaal beestje – gaat altijd mee. Zij voelt feilloos aan wanneer ik spanning opbouw. Buiten valt die spanning van me af. Bovendien trekt ze de aandacht van andere wande- laars, waardoor ik onderweg vaak een praatje maak. Dat doet me goed.”
Jack: “Tijdens de Vierdaagse is het geregeld oude koeien uit de sloot halen. Vanochtend nog, begon een maat van vroeger over die keer dat ik als kikvorsman vastzat onder een steiger. Na een paar uur werd ik bevrijd. Dat heeft indruk gemaakt: iedereen die erbij was weet dat nog.”
Jacks partner Jennifer: “Maar ik niet altijd. Dan staat hij met maten te praten en hoor ik verhalen dat ik denk: leuk dat ik dat ook weet.” Met een knipoog: “Maar dat is soms
maar beter ook.”
JACK(65) EN JENNIFER(64) ANDRÉ(66)
XANDRA(52)
“Ik loop met Daan. Door
zijn PTSS vindt hij sommige drukke punten best lastig. Dan helpen we elkaar door de hectiek heen. We
hebben afgesproken om
gewoon lekker te lopen, te genieten en nergens op te reageren. En nu zijn we bijna bij de finish van dag
drie. Mooi dat het NLVi hier met een stand staat. Daan vindt dat ook fijn: het geeft erkenning, je hoort ergens bij. Dat vind ik mooi.”
JOHN(62) ARJAN(43)
“Op dit soort momenten mis ik Defensie het meest. Niet zozeer vanwege het werk, maar vanwege de saamhorigheid. Tijdens de Vierdaagse kom ik nog altijd oude kameraden tegen. Dat worden er steeds minder, maar als je elkaar ziet, is het meteen vertrouwd. Je hoeft elkaar weinig uit te leggen; die band is gevormd tijdens de tijd aan boord, op oefeningen en missies. Misschien herken je elkaar ook omdat je hetzelfde zoekt: avontuur, iets betekenen voor Nederland en samen ergens voor gaan.”
15
“Erkenning, waardering en zorg voor veteranen en hun relaties vind ik belangrijk. Dus ik heb vandaag bewust niet mijn uniform aan, maar help mee als vrijwilliger. Zo kan ik mensen een steuntje in de rug geven. Het saamhorigheidsgevoel is enorm. Ook al heb je niet samen gediend; het veteraanzijn is een gemene deler die toch voor een bepaalde verbondenheid zorgt. Bij onze stand langs het parcours zoeken veteranen elkaar vanzelf op.”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
