Hoe kwam je erop het Draaginsigne Gewonden aan te vragen?
Mark(38)
Missie: ISAF (2010) Afghanistan Functie: Boordschutter
“Het ging een periode niet goed met me. Een jaar nadat we terugkwamen deed ik een suïcidepoging. Daarna veranderde er iets. Ik werd juist heel open over wat ik heb meegemaakt. Het zwijgen had me bijna de kop gekost. Ik presenteer er een podcast over: ‘Gewond, maar niet verslagen’ (te beluisteren via onder andere Spotify, red.). Door mijn openheid wees iemand mij erop dat je het Draaginsigne Gewonden kunt aanvragen. Dat heb ik gedaan. Voor mij is dat een stukje erkenning. Tot mijn verrassing werd mijn verzoek gehonoreerd.”
Hoe verliep jullie missie? “We hadden een vrij rustig begin. De bermbomdreiging was enorm. Dat maakte dat je altijd voorzichtig was. Op 17 april hoorden we dat twee Nederlandse mariniers om het leven waren gekomen in Tarin Kowt. Een maand later reed eenheid 1.6 op een bermbom en overleed Luc Janzen, samen met een tolk en een Franse militair. Anderen raakten zwaargewond. Ik vergeet nooit meer de uitdrukking op de gezichten van de jongens toen we daar als QRF (Quick Reaction Force, red.) aankwamen.”
Een paar dagen later ging het bij jullie mis. “Ja, op 30 mei reden we met de Bravo-groep in de directe omgeving van voormalig Combat Outpost (COP) Volendam, in Deh Rawod. Ik zat in de toren van ons voer- tuig. De klep ging naar beneden en Frank stapte uit om te checken op bermbommen. Op het moment dat ik naar hem keek, explodeerde die bermbom. Daarna werd het zwart. Bijna twee minuten later kwam ik weer bij kennis en hing ik voorover uit de toren. Frank lag gewond op de grond en twee collega’s verleenden eerste hulp. Ik weet nog dat ik met links niks meer hoorde. Dat heb ik verzwegen. Ik was bang dat ik niet meer mee op patrouille mocht.”
Hoe ging het daarna met je? “Frank werd met een medevac afgevoerd en heeft het overleefd. De missie ging verder. Ik maakte mee hoe het is om beschoten te worden, zelf iemand in het vizier te hebben en af te drukken. Na de uitzending zat ik niet lekker in mijn vel. Ik werd opgeroepen voor een onderzoek onder militairen die bij een explosie waren betrokken. Uiteindelijk bleek ik PTSS te hebben, maar daar praatte ik met niemand over. Er werden tinnitus, een beschadigde oogzenuw en niet-aangeboren hersenletsel vastgesteld. Hierdoor heb ik moeite met verwerking van informatie en raak ik sneller overprikkeld.”
Wat betekent het voor je? “Tot de uitreiking had ik totaal niet het idee dat er enige vorm van erkenning was voor het letsel dat ik had op- gelopen. Dit was voor mij de eerste keer dat er uit Defensie een gebaar kwam. Dat ze zeiden: we zien je, we horen je. Dat deed me heel erg goed. Ik heb voorgesteld dat Marco Kroon de uitreiking zou doen. Fantastisch dat hij dit wilde. Bij lokale evenementen van onze veteranenclub draag ik het insigne met trots.”
Het Draaginsigne Gewonden is een teken van erkenning en respect voor militairen en veteranen die tijdens oorlog, een vredesmissie of vergelijk- bare omstandigheden lichamelijk of psychisch gewond raakten. Met het insigne wordt hun offer zichtbaar erkend, ook als verwondingen onzicht- baar zijn.
33
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
