De onzichtbare missie
Jennifer en Jack met hun dochter, kleinkinderen en hond
Samantha en
Michelle in de periode dat hun vader op missie was in Cambodja
J
ennifer was gewend dat Jack veel van huis was voor zijn werk. “We wisten eigenlijk niet beter dan dat hij vaak
weg was. Dan zat hij in Den Helder of Noorwegen, op oefening of bijvoor- beeld voor trainingen. Daar waren we al aan gewend.”
Praktische blik
Het vertrek naar Cambodja liet langer op zich wachten dan verwacht. “Eerst zou Jack in april vertrekken, toen werd het mei en uiteindelijk juni. De onzekerheid die dat met zich meebracht vond ik vervelend.” Jennifer had maanden daarvoor al een vakantie geboekt in juni. Haar ouders stonden op de camping in Spanje, waar ze met de kinderen – Samantha van vier en Michelle van een half jaar – naartoe zou gaan. In plaats van dat Jennifer Jack naar Schiphol zou brengen, bracht hij haar en de kinderen naar het vliegveld. “Daar voelde ik me een beetje schul- dig over. Ik ging lekker op vakantie en kon hem niet eens uitzwaaien.” Jennifer omschrijft het afscheid als
18
een beladen moment. “Ik stond er wel bij stil dat hij naar een risicovol gebied ging, maar wilde sterk blijven voor de kinderen. Volgens mij lukte dat aardig, misschien dat ik een enkele traan heb weggepinkt. Eenmaal in het vliegtuig had ik mijn handen vol aan de jongste; die vond het vliegen maar niets. Sowieso vormden de kinderen genoeg aflei- ding. Ik had weinig tijd om bij het gemis stil te blijven staan. Het gevoel was dubbel. De vakantiemodus ging aan, maar wel zonder Jack.”
Vangnet
Na de vakantie deed het Jennifer goed om weer een vast ritme te hebben. Ze zorgde fulltime voor Samantha en Michelle. “Het leven ging door en dat was goed. Ik bracht de kinderen naar school, haalde ze op, bracht hen naar zwemles en als ik zelf trainde voor korfbal of een rondje ging hardlopen pasten mijn ouders op.” Haar ouders en haar zussen vormden een belangrijk vangnet. “Ze stonden altijd voor me klaar en daardoor kon ik zelf de deur uit. Ondanks dat ik fulltime alleenstaande moeder was, kon ik blijven sporten en behield ik mijn sociale leven. Dat hield mijn leven luchtig.” Op vrije momenten werd gewandeld met golden retriever Froggie (een toepasselijke naam, want Jack was ruim dertig jaar kikvorsman, red.). Die bracht ook troost op de lastige momenten.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
