eten. Zit je bij dertig graden een blik warme kost leeg te eten. Ik viel tien kilo af. We spraken af dat we in Nederland kip en hamburgers zouden eten, maar onze magen konden dat helemaal niet meer verwerken.” Theo: “Pas later besefte ik hoeveel mensen last hebben gehouden van die periode. Sommige collega’s kregen PTSS, anderen zijn er inmiddels niet meer. Brian en ik spreken nog vaak over die tijd, over oud-collega’s en over de mooie en heftigere dingen die we meemaakten.”
Wat maakte jullie op De Kooy zo’n goed team? Brian: “We werkten bij bureau transport en zaten bijna de hele dag boven op elkaars lip. Theo was een tijd chef onderhoud en zorgde dat de voertuigen in orde waren. De transportopdrachten kwamen binnen, werden verdeeld en gingen naar de chauffeurs. Later wisselden we van rol. Dat ging altijd in goede harmonie. Er viel geen speld tussen te krijgen. Onze chefs begrepen soms niets van ons, maar het werk was perfect. Alles klopte. We konden verschrik- kelijk veel lachen, maar als er gewerkt moest worden, gebeurde dat ook.” Theo: “We spraken elkaar de hele dag en belden soms ’s avonds nog even. We wisten precies wat we aan elkaar hadden.”
Wat begrijpen jullie van elkaar wat mensen buiten het Korps soms niet begrijpen? Brian: “Het marinier-zijn. De uitdrukkingen, het doen en laten, de mentaliteit. Soms hebben we aan één woord genoeg. Mensen buiten het Korps denken dan: waar hebben die twee het over?” Theo: “Wij sluiten een gesprek bijvoorbeeld af met ‘door- gaan’. Dat komt van de tamboers en pijpers. Na een ceremonie wordt een signaal geblazen en ga je over tot de orde van de dag. Wij zeggen het ook tegen burgers. Dan kijken ze je aan: doorgaan?” Brian: “Het zit ook in hoe je werkt. Bij de mariniers ben je flexibel, loyaal en zie je zelf wat er moet gebeuren. In het burgerleven kwam ik mensen tegen die hun taak deden en daarna stopten. Als iemand weinig initiatief nam of werk liet liggen, had ik daar moeite mee.” Theo: “Dat herken ik. Je ziet dat er nog iets moet gebeuren, dus dan maak je het af. Dat iemand om vijf uur zijn spullen neerlegt terwijl het werk er nog ligt, zullen wij nooit begrijpen.”
37
‘ Toen ik Brian daar zag, dacht ik meteen: hé, jij ook hier’
Brian was getuige op het huwelijk van Theo
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
