Uitgepakt
Hierdoor ben ik mijn eigen leven extra gaan waarderen. Ik ben heel gemotiveerd om er iets van te maken.”
Kameraadschap “Juist onder die omstan- digheden ontstaat een unieke band. Een blik was vaak genoeg om elkaar te begrijpen. Veel van de collega’s van toen zie ik nog steeds. We hoeven elkaar niet uit te leggen wat we hebben mee gemaakt en niemand oordeelt over wat je vertelt. Het is fijn om samen ongedwongen, en zonder je woorden te wegen, herinneringen op te halen. Dit voorkomt dat je alleen blijft rondlopen met wat je hebt meegemaakt en in een isolement raakt.”
Marco en Esther bij zijn terugkomst uit Bosnië
Brieven “De brieven van Esther waren mijn lifeline. Ik keek elke dag uit naar de post en schreef bijna dagelijks terug. Ik voegde tekeningen toe die ik daar maakte; dat was mijn uitlaatklep. Tijdens rustige momenten hielp schrijven me om mijn gedachten te ordenen. Ik vertelde over het dagelijks leven, maar hield de zwaarste gebeurtenissen bewust voor mezelf om het thuisfront te beschermen.”
Uitpakken “Ik had thuis niks om uit te pakken. Ik ben tijdens de val van de enclave gegijzeld en letterlijk uit de vuurlinie gehaald. Mijn tas, mijn paspoort, mijn teken spullen, de foto’s die ik bij me had: alles moest ik achter laten. Alleen de brieven van Esther, mijn ouders en broertje, die ik in mijn broekzak droeg, kwamen mee terug. Uiteraard heb ik ze nog steeds, ze zijn me heel dierbaar. Ze herinnerden me destijds aan thuis en waarom ik levend terug wilde komen: er wachtten mensen op me.”
Koers “Na terugkomst ben ik getrouwd met Esther. Ik ging door met mijn leven, maar worstelde met mijn ervaringen. Ik durfde niet vrijuit te praten, omdat de meningen van anderen over de missie niet strookten met wat ik had meegemaakt. Ik stapte over naar de Koninklijke Marechaussee en werkte stug door. Pas 25 jaar later gaven mijn lichaam en hoofd aan dat er een grens is. Zelfredzaamheid betekent niet dat je alles alleen hoeft te dragen. Hulp accepteren en gevoelens een plek kunnen geven, bleek misschien wel moeilijker dan op missie gaan.”
Uitgepakt “De missie heeft vooral uitvergroot wie ik al was. Ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel, was loyaal en wilde graag iets voor anderen betekenen. Dat is niet veranderd. Ik heb geleerd overeind te blijven onder
extreme omstandigheden. Tegen- woordig probeer ik mijn ervaringen in mijn werk te gebruiken om anderen goed voor te bereiden op inzet. Daarnaast ben ik veteranenonder- steuner bij de nuldelijnsonder steuning (NOS) van het Nederlands Veteranen- instituut. Hier help ik veteranen die na een missie ‘in oorlog’ met zichzelf en hun omgeving zijn geraakt. Daar was destijds geen aandacht voor, nu geluk- kig wel. Ik weet hoe belangrijk het is dat je je verhaal kunt doen zonder je steeds bewust te zijn van wat je wel of niet mag of wilt vertellen. Uiteindelijk heeft de missie voor mij niet verkeerd uitgepakt. Dat gun ik iedere veteraan: dat je, hoe zwaar de bagage ook is, uiteindelijk ook weer iets moois voor jezelf terugvindt.”
Na zijn missie stapte Marco over naar de Koninklijke Marechaussee 45
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
