64 brieven


Deel uw mening in de brievenrubriek. Mail de redactie: checkpoint@ mpg.today o.v.v. brieven. Of stuur uw brief naar Checkpoint, rubriek brieven, Postbus 862, 1180 AW Amstelveen. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren, in te korten of niet te plaatsen.


Wreedheid


In CP02 las ik een bijzonder artikel over wreedheid als wapen. In de fi lm Apocalypse Now wordt het gruwelijk verhaal verteld dat Amerikanen kin- deren tegen polio enten. Kort daarna ontdekken ze dat de Vietcong alle arm- pjes heeft afgehakt die geënt zijn. En in 2006 doodt de taliban na gruwelijke martelingen een 13-jarige jongen omdat hij hand- en spandiensten heeft verricht aan o.a. Nederlandse militairen. Het ge- beurde op tien kilometer afstand van de Nederlandse basis. Het lijk blijft hangen als waarschuwing voor collaboratie. Dat is tegen alle regels van de Koran in. Het is niets nieuws dat alle heilige boeken worden ingezet voor de eigen doelen. Wij de ‘vredesmissionarissen’ hebben op dit eff ectieve middel als wa- pen geen enkel antwoord. Ziet u onze militairen al een bermbom plaatsen? Kom op, nee toch. Is het realistisch – zo eindigt het artikel – dat onze zwaar- bewapende militairen zelfbeheersing kunnen bewaren bij het zien van deze acties van de tegenstanders? Men spreekt over opbouwen, maar er wordt vooral geknokt – lees ik in het artikel. Alleen daarmee zijn deze vredemissies al veroordeeld. Want daar kwamen ze toch niet voor? Vredemissies halen meestal niets uit. Alleen daarom kan dat dure belastinggeld veel beter anders besteed worden. Maar geen po- litieke partij waagt zich eraan vanwege de internationale verplichtingen. E.A.B. VAN ROUVERROY VAN NIEUWAAL


Schuldig of niet schuldig?


Nadat ik als Nieuw-Guineaveteraan in een telefonisch interview door de re- dactie van Andere Tijden werd geïnfor- meerd over een uitzending op woens- dag 24 februari, ben ik er eens goed voor gaan zitten. Eindelijk weer aan- dacht voor de Nieuw-Guineakwestie.


Na de uitzending was ik vooral teleur- gesteld over twee aspecten: 1. De bijdrage van veteraan Theo van Hees was ter zake en informatief. Dit in tegenstelling tot de andere veteranen, waarbij ik me het meest gestoord heb aan een opmerking over tietjes en tepeltjes van Papoeameisjes. Niet rele- vant en beschamend! 2. De redactie is er niet in geslaagd om te duiden waarom velen – ook de veteranen in de uitzending – vinden dat Nederland de Papoea’s in de steek heeft gelaten. Deze aanname speelt vooral in Nederland én in West-Papua een belangrijke emotionele rol in de beleving van het hoe en waarom over de overdracht van Nederlands Nieuw- Guinea aan Indonesië. Ik beschouw het dan ook als een gemiste kans dat in de uitzending dit zo essentiële historische en gevoelige aspect niet aan de orde is geweest. HENK C. HOOGINK Voormalig kpl der Marns z/m


Comeback van de Reservist


In CP2 wordt aandacht besteed aan de comeback van de reservist. Reservisten zijn echter minder strikt ingedeeld dan in het artikel wordt beschreven. In de praktijk wordt de beste reservist bij de opdracht gezocht, los van of deze RMT of RSD is. Er zijn dan ook al vele reservisten, waaronder ook RMT, op uitzending geweest en bij mijn weten zelfs een volledig NATRES-peloton als staf-wachteenheid. Ik pleit er dan ook voor daar mee door te gaan. Als Defensie een behoefte heeft en daar- voor een reservist wil inzetten, moet gekeken worden binnen het gehele scala van het reservistenbestand en kan de beste man of vrouw de opdracht invullen. GERT DIJ KMPA Lkol (res) (bd)


Onemanshow


Na het lezen van CP2 had ik een nare nasmaak bij het thema verbondenheid onder veteranen. Voor mij was de uitzending naar Bosnië als dpl Bevo- sld meer een soort onemanshow. De logistieke konvooien hadden altijd wisselende samenstellingen en zelden had ik een bekende bijrijder, soms zelfs verlofgangers zonder rijbewijs. In tegenstelling tot de transportpelotons die wel een soort buddysysteem hanteerden, heb ik daar bij logistiek niks van meegekregen. Hoewel de meeste gezichten uit de opleiding en daarna uitzending in mijn geheugen gegrift staan, zou ik toch niet zo gauw namen kunnen noemen om uitgebreid gemeenschappelijke belevenissen mee te kunnen ophalen in de ouwe-jongens- krentenbroodstijl. Kameraadschap bouw je op. Die kans heb ik denk ik niet echt gehad of niet aangegrepen. Rotatiegenoten zie ik zelden of nooit. Die enkele keer dat ik naar een vete- ranendag of een reünie ga, is dat altijd een feestje, maar meestal met voor mij relatief weinig bekenden en met het enigszins dubbele gevoel dat als je niet


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76