Column


15


Barry Hofstede


over tweestrij d


D


jeukende trekker- vinger’


‘Een


Luister naar Barry’s gesproken column op www.nlveteraneninstituut.nl/checkpoint.


Door de jaren heen heb ik meermaals de vraag gehad of ik ook op mensen heb moeten schieten. Gelukkig was dat niet zo, maar er waren momenten dat mij n trekkervinger jeukte. De oorlogsomstandigheden deden iets met me. Het aanpassen eraan ging gemakkelij k, geweld was zo vanzelfsprekend en alledaags in centraal Bosnië. Ik had mij n woede en frustratie graag afgereageerd op een local, toen bleek dat er was gestolen uit onze tent. Die tent was de laatste bewoonde boogtent op een afgelegen deel van het kamp. Wij verhuisden pas als laatste naar prefabs. We kwamen terug van een tweedaags transport toen bleek dat we waren beroofd. Ik miste een splinternieuwe Levi’s 501, een computerspelletje en nog wat dingen. Tij dens de daaropvolgende wachtloopweek gaf ik me op voor extra diensten. ’s Nachts liep ik langs de hekken en prikkeldraadversper- ring, hopend dat ik iemand zou zien. Mij n verontwaardig was zo groot dat ik voor zoiets onbenulligs had gemoord. Mij n hart krimpt ineen bij de gedachte. Hoe haalde ik het in mij n hoofd? Was het mij n gekrenkte trots? Het beschadigde vertrouwen? De omstandigheden van de oorlog? Het zal allemaal wel. Het zij n geen van alle redenen om te doden. Het zou niet


eens zelfverdediging zij n geweest, maar zelfs als het dat was, dan nog had ik waarschij nlij k een groot probleem gehad. Zo slecht was ons mandaat namelij k. Tegen de tij d dat wij ons mochten verweren, was iedereen al tien tellen dood geweest, om nooit meer op te staan. Het gevoel van onmacht groeide met de dag. Onze missie was voor een belangrij k deel een humanitaire missie. We reden daar rond met het door staat en wereldgemeenschap gekoesterde waanidee dat wij geen partij in het conflict waren. De strij dende partij en hadden daar geen boodschap aan en ik kan u vertellen: wanneer je een mortier op je dak krij gt dan voel je je al snel een pion in het politieke schaak- spel. Dan doe je gewoon mee, al is het maar als schietschij f … Maar zoals gezegd, ik heb geen schot gelost. In plaats daarvan moet ik leven met de gedachte dat het zomaar had kunnen gebeuren in een moment van onbezonnenheid. Enerzij ds is dat een hele opluchting en een schrale troost. Anderzij ds is er nu de angst dat ik in de toekomst toch een keer iets doms doe. Want sinds die nacht dat ik bereid was de trekker over te halen, weet ik: mij n ergste vij and ben ik zelf.


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrij willig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zij n kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwij l om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zij n ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrij ver.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76