58 Gevoelige plaat


‘I can’t light no more of your darkness’


De favoriete plaat van Gerard Verhaegen: Don’t Let the Sun Go Down on Me – Elton John


Gerard Verhaegen (73) RANG/FUNCTIE


MISSIE UNTAC – United Nations Transitional Authority in Cambodia


Majoor odnd. WERK NU Gepensioneerd, uitbater bed & breakfast in Julianadorp


Welk nummer staat in je geheugen gegrift en herinnert je aan een bij zonder moment op je missie? Mail naar: checkpoint@mpg.today o.v.v. gevoelige plaat.


‘Toen ik te horen kreeg dat ik in het voorjaar van 1992 naar Cambodja zou worden uitgezonden, leek me dat me- teen fantastisch! Ik vond het hartstikke spannend, ondergedompeld worden in zo’n totaal vreemde cultuur. Het land was vergeven van de mijnen en wij waren daar met ons kleine detachement om te helpen bij het ruimen, zodat terugkerende vluchtelingen er huizen konden bouwen en rijstvelden aanleggen. Doordeweeks zaten we vijf of zes dagen achter elkaar in een mijnenveld. In het weekend gingen we terug naar Siam Riep, waar we een huis hadden gehuurd. Daar konden we de auto’s wassen, rapporten schrijven, en onszelf opknappen. ’s Avonds dronken we een biertje op de veranda en luisterden we muziek op een gettoblaster die we op de markt hadden gekocht. We draaiden natuurlijk van alles, maar Don’t Let the Sun Go Down on Me staat me nog duidelijk bij – en de kinderen uit de buurt die samenstroomden voor ons huisje en vol verbazing naar ons keken. We waren een bezienswaardigheid, maar voelden ons zeer welkom. We zijn zelfs nog op een bruiloft geweest, waar we eregast waren.


We zagen ook veel leed. Kinderen die aan hun lot waren overgelaten, armoe- de en heel veel slachtoff ers van landmij- nen natuurlijk. We hadden ook nog wel eens last van de Rode Khmer, wanneer die onderweg weer eens boobytraps hadden gelegd. Zo werden we een keer opgeroepen om mijnen te ruimen op een stuk weg waar een volle passagiers- bus was geëxplodeerd. Ik wist niet wat ik meemaakte. Ik had mijnen geruimd in de Perzische Golf, maar Cambodja was een ander verhaal. We hadden elkaar ook echt nodig. We hebben van alles meegemaakt, van wapenvondsten in kelders tot levensge- vaarlijke ongelukken waarbij een keer een scooterrijder dwars door de achter- ruit van onze auto kwam gevlogen. Die hebben we zwaargewond naar een hos- pitaal gebracht. Je moet je voorstellen: dan zaten we daar op de veranda. Het is zwoel, schemerdonker, overal zitten mensen buiten voor hun huisjes en dan de stem van Elton John die door de straat galmt. En als we daar zo samen zaten, dan was dat wat ik me wenste: laat de zon nooit onder gaan zonder dat wij erbij zijn. Op zo’n moment vierden we het leven.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76