52


Jordy Schalk over de Slag om Chora


‘Ik werd in vijf seconden volwassen’


Eén gebeurtenis domineert het archief van zij n geheugen. Het was tij dens de Slag om Chora dat het opeens tot Jordy Schalk doordrong: ‘Fuck! Dit ben ik. Dit is m’n werk.’ Tekst Bart Nij pels Fotografi e Milan Vermeulen


In de blik van Jordy Schalk (38) ligt vriendelijkheid besloten, vermengd met hoofdstedelijke bluf en gogme, omge- ven door talrijke tatoeages. De meeste daarvan verwijzen naar een vorig leven als militair. Dat eindigde na zestien jaar, in Afghanistan waar hij zoals hij het zelf omschrijft ‘ontplofte’ toen hij op een bermbom reed. Het moment staat op z’n lijf getekend. De met naald


I


gemaakte afbeeldingen zijn pas gezet na zijn tijd onder de wapenen. Het is een optelsom van wat hij tijdens buiten- landmissies meemaakte. Net onder z’n haargrens staat op zijn hoofd wat erin zit, de ‘Mind of a soldier’. Hij is 24 en korporaal wanneer hij, opgeleid tot infanterist in Oirschot en een missie in Irak achter de rug, wordt klaargestoomd voor uitzending naar Uruzgan. ‘Vlak voor vertrek kreeg mijn sergeant een hernia. Voor hem een nachtmerrie, voor mij een jongens- droom. We vormden een geoliede club, dus er werd geen plaatsvervanger van buiten gehaald maar kreeg ik een soort ‘battlefi eld promotion’. Op m’n eerste dag in Afghanistan kreeg ik sergeant- strepen en mocht het feestje leiden.’


15 juni 2007. Forward Operating Base (FOB) Poentjak. Schalk heeft de zuidelijke sector en tuurt door z’n verrekijker richting Tarin Kowt, een kilometer of acht verderop. Stof verraadt hoe een reeks voertuigen zich door de provinciehoofdstad verplaatst. Collega’s op de terugweg naar Kamp Holland. Schalk ziet geen details maar meent te herkennen welke route ze nemen. Vlak bij de grote rotonde gaat het mis wanneer vanuit een zijstraat een auto op de kolonne inrijdt. ‘Tot die tijd was het af en toe weleens spannend geweest. We hadden gehoord van IED’s (Improvised Explosive Device) en er ook wel een paar gevonden, maar nooit een directe treff er meegemaakt. Nu zag ik de explosie. Er zat tijd tussen wat ik zag en wat ik hoorde. Een stofwolk in de verte, even later een enorme klap. En het enige dat door je heen gaat is: what the fuck? Ja, en dan zit je bij de radio. Luisteren, wachten op wat er aan de hand is. Je weet nog niet om wie het gaat. Je gaat speculeren. Hij toch niet?’ Druppelsgewijs dringen berichten door, in steekwoorden: zelfmoordaanslag, bomauto, YPR, gewonden, drie man kritiek, een KIA, Killed In Action, Timo. Zeven Afghaanse kinderen en soldaat


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76