mondademhaling, waardoor het
risico op cariës en parodontitis toeneemt”
vaker een droge mond door
“Zo zien we bij apneupatiënten
“Oprispingen van maagzuur kunnen je slaap op meerdere manieren beïnvloeden. Ze kunnen bijvoorbeeld slaapver- storing veroorzaken en maagzuur kan bovendien de keel irriteren, waardoor je eerder gaat snurken of zelfs slaapap- neu kunt ontwikkelen. Experimenteel onderzoek laat ook zien dat we meer gaan knarsen wanneer er maagzuur aan- wezig is. De hypothese is dat knarsen de speekselklieren stimuleert, zodat speeksel het maagzuur kan bufferen. Tijdens de slaap vinden er dus fascinerende processen plaats die invloed hebben op je mond en andersom. Zo zien we bij apneupatiënten vaker een droge mond door mondademhaling, waardoor het risico op cariës en paro- dontitis toeneemt. Ook bruxeren apneupatiënten vaak; mogelijk helpt dat om de luchtweg weer te openen na een obstructie. We hebben dus te maken met een complex sa- menspel van associaties en onderlinge verbanden tussen deze aandoeningen. Daarover is in de literatuur veel te vin- den, maar meer onderzoek is nodig om deze verbanden echt te begrijpen.”
Y En wordt daar voldoende mee gedaan? “Een recente scoping review die we hebben gedaan, liet zien dat veel van deze literatuur tot wel 25 jaar oud is. De conclusie moet zijn dat dit te weinig is opgepikt door het tandheelkundig veld. Met één evidente uitzondering. Voor
6 NT DENTZ APRIL 2026
obstructieve slaapapneu is wereldwijd veel aandacht. Ook onze eigen Nederlandse Vereniging voor Tandheelkundige Slaapgeneeskunde (NVTS) is daar voornamelijk op gericht. Maar het vakgebied is veel breder en fascinerender. En de tandarts kan daarbij een grotere rol spelen dan nu vaak wordt aangenomen.”
Y Veronderstelt dat niet veel kennis van al die complexe relaties? “Van een aantal facetten hebben de meeste tandartsen zeker een goede basiskennis, denk aan droge-mondklach- ten, bruxisme en de gevolgen van maagzuur. De vraag is alleen of tandartsen zich altijd bewust zijn van de bredere samenhang. Juist in die verbindingen tussen aandoeningen zit nog een kennislacune. Op ACTA besteden we daar in de opleiding steeds meer aandacht aan, zodat toekomstige tandartsen beter toege- rust zijn. Voor de collega’s die al langer in het vak zitten, is nascholing belangrijk. Ik merk dat de belangstelling er echt is. Onlangs schoof ik aan bij een cursus over de MRA-be- handeling. Op de vraag waarom de deelnemers kwamen, was het antwoord niet per se dat ze zelf willen gaan be- handelen, maar vooral dat ze willen begrijpen wat er met hun patiënten gebeurt. Ze willen het gesprek erover kun- nen voeren. Dat vind ik een heel positieve ontwikkeling.”
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68
