COLUMN BOERENLEVEN
Boerinnendag Conny Hop-Schiere, boerin in de Kop van Overijssel
we het klimaat ermee zullen redden. Nou ja, ik weet even niet wat ik erover moet zeggen en weet al even helemaal niet wat ik erover moet denken. Als je geschoren wordt, moet je stil zitten. Dat heb- ben we nu al heel erg lang gedaan. Het heeft niet geholpen. Naast de verkoop van ons bedrijf en al het moois en lelijks dat dat met zich meebrengt, is er voor ons ook nog een ander verlies. De hele periferie rondom het boer zijn. De superleuke veearts die elke twee weken komt, de melkers, de monsternemer die al meer dan tien jaar elke maand komt. De altijd vrolijke vent van de ki. De lokale oliesjeik die gasolie komt brengen, de mechanisatiebe- drijven, de talloze vertegenwoordigers die al jaren over de vloer ko- men. Dat valt straks allemaal weg. Het zijn toch een soort collega’s geworden. We weten ook dat als er straks geen handel meer voor ze is, die contacten een stuk minder zullen worden en de meesten zullen wegvallen. Dat heb ik eerder een keer gelezen van een boer die noodgedwongen moest stoppen. Ineens wordt het heel erg stil aan de koffi etafel. We hopen dat de mensen die na ons hier verder mogen boeren, net zoveel van al deze gepassioneerde lieve profes- sionals zullen genieten als wij. Want de goede moeten we koeste- ren, zij die oog hebben voor details, die je bedrijf goed kennen en die het durven wat persoonlijks te vragen onder de koffi e. Voor ons valt dat straks weg en dat denk ik ook van de boerin- nendag. Volgend jaar is het niet waarschijnlijk dat ik nog tot die ‘bevolkingsgroep’ behoor. Ik zal dan dus niet meer meedoen met deze dag. En ook niet met de uitjes van allerlei andere boerenver- enigingen. Dat is heel erg raar om te beseffen. Ook dat is een deel van de impact. Het is niet zomaar een huis verkopen. Het is een leven dat we straks achter ons gaan laten.
orige week zaterdag was het weer de dag van de boerin. Vele boerinnen hebben elkaar verwend met cadeaupakketten vol lekkers, nuttigs en gezelligs. Gewoon om elkaar te eren, een hart onder de riem te steken of elkaar te leren kennen. Ook dit jaar kreeg ik een mooi pakket. Zomaar van een boerin die ik niet ken. Zij kent mij van deze columns. Dat was genoeg om een heel mooi en treffend pakket vol cadeaus te maken voor mij. Het was erg leuk om wat te krijgen en te weten dat mensen ons niet vergeten, ondanks dat het na de ‘bom van het te koop zetten’ nu even stil is rondom de verkoop. Dat soort trajecten lenen zich niet voor communicatie, dat snapt iedereen. We ervaren van iedereen steun. Eigenlijk hadden we ook wel een bedankbriefje van D66 ver- wacht, we doen toch wat momenteel in hun straatje past. Ik kan er niet helemaal bij hoe ze met het halveren van de veestapel ruimte creëren voor andere CO2
V -uitstotende projecten en dan zeggen dat
VOLGEND JAAR ZAL IK NIET MEER BIJ DE BOERINNEN HOREN
BOERDERIJ 104 — no. 52 (24 september 2019)
61
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
