66 Uw mening
Russische duikboten in Nieuw- Guinea
Papoea’s (1)
Bij deze wil ik mijn waardering en respect uitspreken voor het artikel over Piet Stoutjesdijk en Auke Timmerman. Ik ben geboren in Nieuw-Guinea en heb in mijn jeugd veel opgetrokken met Papoea’s. Mijn vader zat in Hollandia bij de politie en trainde Papoea’s tot politieagenten. Ik heb meegemaakt dat zij hun vlag en volkslied presenteerden. Helaas moesten we noodgedwon- gen Nieuw-Guinea verlaten, omdat Nederland zwichtte voor Amerikaanse druk. De vergelijking die de heren maken met Afghanistan klopt. Nu moeten Afghanen die voor Nederland hebben gewerkt op stel en sprong naar hier gehaald worden. Maar toen Nederland uit Nieuw-Guinea weg moest, hebben we de Papoea’s in de steek gelaten en zijn we onze belofte wederom niet nagekomen. Hetzelfde geldt voor de Molukkers. De Nederlandse regering weet dat er ook nu nog etnische zui- veringen plaatsvinden door de TNI in Nieuw-Guinea. Maar wat doet de rege- ring? Helemaal NIKS! Ze kaart het niet eens aan bij de VN, om de economische betrekkingen met Indonesië niet te beschadigen.
checkpoint
Wat een struisvogelpolitiek. Nu bij het grote publiek een ‘wit voetje’ halen met de Afghanen, maar de Papoea’s worden totaal vergeten! Nogmaals mijn grote waardering en bewondering voor de twee heren. ROB HAGENBEEK
Papoea’s (2)
Ik ben in 1962 uitgezonden als hof- meester aan boord van de Pelikaan, we hadden onder andere voorraden munitie aan boord. We lagen in Biak en werden gewaarschuwd om niet alleen van boord te gaan vanwege gevaarlijke Papoeas die op de kade rondliepen met klewangs. Maar de Papoeas smeekten ons om hen mee te nemen, omdat ze bang waren voor het indonesische leger. Ik begrijp de heren Stoutjesdijk en Timmerman volledig. Ook ik vind dat we de Papoeas in de steek hebben gelaten. MARTIN VAN BERGEM, HOFMEESTER 3 ZM
Op 16 augustus 1962 zat ik als kor- poraal machinist zm aan boord van
Hr.Ms. Groningen en maakten wij al enige maanden deel uit van een verde- digingslijn. Wij voeren tussen Ceram en Missool toen wij een OB-alarm kregen. Er was een duikboot gepingd. Wij ble- ven boven hem varen en op het signaal vriend of vijand reageerde hij niet. Uren hebben wij hem gevolgd en toen hij diep in de nacht boven kwam, zijn wij met volle snelheid weggevaren, waar- schijnlijk in opdracht van Den Haag. Maar dit verhaal gaat verder. Na mijn diensttijd werkte ik bij scheepswerf Wilton Fyenoord als leidinggevende op de afdeling reparatie. In 1999 werd mij gevraagd of ik in Soerabaya, Indonesië, op de marinewerf, een reparatie kon leiden aan een schroefas van de KRI Nala. De reparatie ging goed en na een geslaagde proefvaart kregen wij een af- scheidsdiner van de marinewerf aange- boden. Een van mijn tafelgenoten was kolonel Sulklifi van de Indonesische marine. Gedurende de reparatie had ik veelvuldig contact met hem. Hij vroeg mij of dit mijn eerste keer in Indonesië was. Ik vertelde over mijn tijd op de Groningen en toen hij vroeg of we nog in actie waren gekomen, vertelde ik het voorval met de duikboot. Tot mijn verbazing zei hij dat dit klopte. Ik vroeg hem hoe hij dit wist en hij antwoordde dat hij op dat moment in die duikboot zat en dat het een Russische duikboot was. Dus het verhaal van Henk Velting in Brieven in CP07 is echt waar. L. KEMPERMAN, KORPORAAL MACHINIST ZM
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
