Column


15


Barry Hofstede


over zorg H


‘Alleen kun je niks, je moet


het samen doen’


Het begin van de coronacrisis voelde aan als thuiskomen. De dreiging, de onzekerheid, de actiebereidheid. Het herinnerde mij aan mij n uitzending, en meegaan in de crisissituatie kostte me weinig moeite. Ik stond klaar om mij n plicht te vervullen, mij n burgerplicht deze keer. In Bosnië had ik het belang van een hechte groep leren kennen en waarderen. De groep ging altij d boven het individu. Alleen kun je niks, je moet het samen doen, en meer van dat soort Cruij ffiaanse wij sheden. De Amerikanen kennen ook een mooie uitspraak wat dat aangaat: “There is no I in TEAM”. Iedereen kan zij n eigen kleine bij drage leveren in het belang van het grote geheel. Tij dens de eerste lockdown was dat gevoel alomtegenwoordig, maar na de zomer werd het alras minder. Het ik-gevoel won al snel weer van het wij -gevoel, terwij l in Den Haag hard werd overlegd hoe men 20 miljoen stampvoetende kleuters tevreden kon houden. Toen de lente aanbrak, mocht Nederland naar de stembus en het demissionaire kabinet, dat was afge- treden vanwege de toeslagenaffaire en het onbeschrij felij ke leed dat die had veroorzaakt, werd doodleuk


weer in het zadel geholpen. Want zolang de meeste mensen niet zelf worden geraakt door bestuurlij k onrecht, institutioneel racisme en algoritmisch wantrouwen interesseert het ze geen ene moer. En ondertussen wensten heel veel mensen stiekem dat ze zelf een mondkapjesdeal als die van Sywert hadden bedacht. Je bent tenslotte pas fout als je gepakt wordt. Misschien wordt het tij d onze nationale spreuk ‘Je maintiendrai’, ik zal handhaven, te vervangen door ‘M’en fiche’, wat zoveel betekent als ‘mij een zorg’. Ik zag het allemaal met lede ogen aan en ergens vorig voorjaar werd het mij te veel. In een vlaag van verstandsver- bij stering en machteloze woede sloeg ik thuis tegen een deur en brak mij n hand. Na mij n trots en tegenzin opzij te hebben gezet heb ik op aandringen van mij n bezorgde en zorgzame echt- genote contact opgenomen met het Veteranenloket. Inmiddels heb ik een aantal gesprekken gehad. Met hulp van het Nederlands Veteraneninstituut probeer ik mij n gedachten op orde te krij gen, zodat ik ook weer iets voor mij n omgeving kan betekenen. Want in deze onzekere tij den hebben we elkaar hard nodig. En ik kan alleen goed voor een ander zorgen als ik eerst goed voor mezelf zorg.


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrij willig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1 NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zij n kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwij l om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zij n ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrij ver.


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76