54


een vredesverdrag. ‘We hadden één opdracht: weet alles van je gebied en rapporteer daarover. Het was een heel mooie en leerzame tijd. De ene ochtend praat je met de Civil Protection Agency, dan weer met de lokale bevolking, heel uiteenlopende gesprekken. We hebben veel kunnen bereiken voor de lokale bevolking. Bij bepaalde huizen werden bijvoorbeeld de mijnen niet geruimd, omdat daar mensen van de ‘verkeerde’ bevolkingsgroep woonden. Wij zorgden er dan voor dat het toch gebeurde.’ Zonder gevaar was dat niet. ‘Waar wij aan het ‘graven’ waren, kwamen ook anderen kijken, niet altijd met goede bedoelingen. Het was dus niet alleen een leerzame, maar ook een gespannen periode.’


Kapelanen


‘The Chapel of Four Chaplains’ is opgericht ter ere van vier Amerikaanse geestelij ken die in de Tweede Wereldoorlog om het leven kwamen. Zij waren aan boord van het troepenschip Dorchester, toen een Duitse U-boot dat schip torpedeerde. Er waren veel te weinig reddingsvesten. De vier geestelij ken stonden het vest dat zij al om hadden af aan soldaten en verdronken.


waren we erdoorheen gezakt en waren er achttien slachtoff ers geweest.’ Een jaar na het ongeval zou een herdenking plaatsvinden, maar die werd op het laatst afgeblazen vanwege geldgebrek. ‘Dat schoot mij behoorlijk in het ver- keerde keelgat en ik heb daar stampij over gemaakt. Ik kom op voor mijn manschappen, ook als ik op mijn fl ikker krijg.’


Leerzame tijd Hartzema vertrekt in 2001 naar voormalig Joegoslavië voor zijn eerste missie. En ook daar komt hij het nood- lot tegen. Hij is koud twee weken in Bosnië of hij is getuige van een ongeluk waarbij een van de manschappen overreden wordt door een tank. In 2005 gaat hij opnieuw op missie. Ook naar voormalig Joegoslavië, nu als lid van een Liaison Observing Team’ (LOT). De militaire waarnemers van het LOT- team leven tussen de lokale bevolking, vaak in de periode na het sluiten van


checkpoint


Strubbelingen Acht maanden na zijn terugkeer van de tweede missie vertrekt Hartzema voor de derde maal naar een oorlogs- gebied, deze keer naar Tarin Kowt in Afghanistan. Als opvolgend pelotons- commandant was hij met zijn team verantwoordelijk voor de bevoorrading tussen het basiskamp en de Forward Operating Base. Was de sfeer in voormalig Joegoslavië al gespannen, in Afghanistan was het allemaal nog vele malen erger. ‘Er werd nog volop gevochten, er waren veel aanslagen en bijna dagelijks vielen er doden, ook burgerdoden.’ Daarnaast had hij last van interne strubbelingen. ‘Ik was verantwoordelijk voor het materieel, mijn offi cier voor het personeel. Maar ik merkte dat het niet zo lekker liep met dat personeel. De basisvaardigheden waren niet altijd op orde, er was een bepaalde laksheid ingetreden. Ik vind in zo’n geval dat je daar binnenskamers


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76