Hulp aanvaarden
29
Poppetje Ook in die periode ging het wandelen door, al was dat minder frequent. ‘Ik ben zelf volbloed ADHD’er’, vertelt Tom. ‘Ik herkende de spanningen die Andries ervoer in de trajecten met psychologen, de twijfels die hij had over medicijnen slikken. Daar hadden we het over.’ Het was niet alleen zwaar, benadrukt hij. ‘We hebben ook veel gelachen, bijvoorbeeld als Andries weer eens zijn beklag deed omdat hij bij crea- tieve therapie een poppetje had moeten kleien.’ Andries beaamt dat. ‘Ja, ik werd daar agressief van. Zeker in het begin. Later ben ik de goede kanten van die therapievorm ook gaan inzien. ’
Koffi e schenken Langzaam klom Andries op uit wat hij zich herinnert als ‘een groot zwart gat’. Dat de twee collies die hij inmiddels had een nestje kregen, ervoer hij als een opsteker. ‘Negen puppies. Nancy, mijn vrouw, werd bijna gek, maar ik vond het geweldig. Je hoort in elke therapie dat je moet proberen in het nu te leven. Dieren doen dat permanent.’ Omdat het beter met hem ging en hij nog steeds bij Defensie in dienst was, opperde iemand dat hij koffi e zou kunnen gaan schenken bij bejaarden. ‘Nancy vond dat we dat die bejaarden niet konden aandoen’, vertelt hij la-
chend. Maar hij realiseerde zich dat hij niet wilde dat anderen voor hem gingen bedenken wat hij moest gaan doen. En toen gingen zijn gedachten naar de generaal die hem ooit hulp had aange- boden. ‘Ik wist zeker dat hij woord zou houden, maar ik vond dat ik dan wel met een goed plan moest komen.’ En dat plan was er. Andries had be- dacht dat hij met schapen de Oirschotse Heide op wilde. ‘In de tijd dat ik bij de Luchtmobiele Brigade zat, oefenden we vaak op de Ginkelse heide bij Arnhem. Daar moesten we soms stoppen voor een herder met zijn kudde. Ik vond dat indertijd storend, maar dat is ver- anderd. Toen ik thuis kwam te zitten, vlogen de muren vaak op me af en dan zette Nancy me met de honden af op de Oirschotse Heide, een gebied dat grenst aan een militair oefenterrein. Daar kwam ik tot rust. Ik had die schapen- drijfcursus gedaan: het kwam allemaal bij elkaar in het plan schaapsherder te worden.’
Van mens tot mens Tom, die vormgever is, hielp Andries om zijn plan op een goede manier aan de generaal te presenteren. ‘Ik heb Jan Bijl, bij Defensie mijn aanspreekpunt voor veteranenzaken, gebeld en hem gevraagd of we er het beste een zakelij- ke of juist een persoonlijke presentatie
van konden maken’, vertelt Tom. ‘Bijl was resoluut: een verhaal van mens tot mens moest het worden. En we hebben samen een plan gemaakt.’ Het werd een persoonlijk document, waarin Andries uitlegde wat hij voor ogen had en waar- om. Ook Nancy schreef een bijdrage. Tom: ‘Van Defensie kregen we meteen groen licht. Maar daarmee was de zaak nog niet beklonken. Andries had in 2017 eervol ontslag gekregen. Hij zou dus als burger schapen gaan hoeden op militair terrein van de Van Steveninck Kazerne in Oirschot. We moesten ons door de nodige bureaucratie heen worstelen: Rijksvastgoed, vergunningen aanvragen. Maar dat is helemaal goed gekomen.’ In mei 2018 werd de start, met een kudde van zes schapen, ge- vierd met een feestelijke bijeenkomst, waarbij veel pers aanwezig was.
‘Ik wist dat ik met een goed plan moest komen’
Lam in stuitligging ‘Ik ga de hei op als de zon opkomt en ik ga weer naar huis als het donker wordt’, vertelt Andries. ‘365 dagen per jaar.’ Zijn kudde telt inmiddels twintig die- ren. Kennis over schapen verwerft hij al doende en met hulp van een veearts. ‘Je moet van groot naar klein kijken’, legt hij uit. ‘Zijn al je dieren er? En hoe gaat het met alle schapen afzonderlijk? Op een bepaald moment ken je de beesten en weet je wat afwijkend gedrag is.’ Hij heeft de schapen al een keer ge- schoren, samen met Tom. ‘Hartstikke moeilijk’, zegt die. ‘We hebben fi lmpjes op YouTube bestudeerd en een scheer- apparaat geleend. En toen zijn we het gewoon gaan doen. Ik heb dagen spierpijn gehad.’ Ook met afl ammeren heeft Andries inmiddels ervaring. Van veearts Rianne heeft hij geleerd hoe je een lam in stuitligging verlost en hoe
checkpoint
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
