Terug naar ... 37


Het moment van Roël Boezen


Kapitein-vlieger Roël Boezen (48) denkt terug aan 23 september 2009. Met de Chinook dropte hij special forces in een dorp vol Talibanstrij ders. Ook werd een van de Talibanstrij ders gearresteerd.


‘Het zou een bizarre dag worden, dat wisten we van tevoren al. Er hing veel van af en de risico’s waren groot. We maakten zelfs een crewfoto vooraf. We hadden geen idee wat de dag ons zou brengen en of iedereen veilig zou terugkeren. Via Inlichtingen hoorden we dat zich in een dorp op twintig minuten vliegen van Tarin Kowt honderden Talibanstrij ders ophielden. Ook was er een vermoedelij k wapendepot. Belangrij k dus dat grondtroepen daar aan de slag konden. Twee Chinooks zouden in drie vluchten de mannen droppen. We kregen lucht- steun van Apaches. Ik vloog een van de transporthelikopters. Het was een uitdagende opdracht. Vooraf ga je uit van twee scenario’s: het meest gevaarlij ke en het meest waarschij nlij ke. Gevaarlij k zou zij n als ze ons gewapend zouden aanvallen. Logisch zou zij n als ze op de vlucht zouden slaan. Op beide waren we voorbereid, maar het laatste gebeurde. We hadden de operatie minutieus voorbereid. Toch liep niet alles volgens plan. Na de eerste drop-off gingen we een team van special forces afzetten op een bergtop. Dit observatieteam was noodzakelij k voor een succesvolle operatie; zij


anders dan altij d’


rapporteren de bewegingen in het dorp en kunnen luchtdoelen aanwij zen. Er was aanzienlij k minder ruimte om te landen dan verwacht. Tweehonderd meter verderop lukte het wel, met veel moeite. Iemand hing met zij n hoofd uit het raam om door te geven waar ik de twee ach- terwielen kon neerzetten, op twee verschillende rotsen. De voorkant moest ik zwevend houden. De achterklep kon niet helemaal open dus de mannen zij n over de klep gekropen. Het is een gek besef: je doet eigenlij k niets anders dan wat je altij d doet, maar je ben je héél erg bewust van het belang van dat moment. Terwij l ik daar half zwevend, half balancerend


de Chinook op de plaats hield, kneep ik de knuppel fij n en zag ik mij n eigen zweet langs mij n vizier druppelen. Op dat moment ging de tij d voorbij in slow motion. Nadat we nog twee teams hadden gedropt en wilden terugvliegen, kregen we het verzoek of we een vluchtende man wilden oppikken die zich niet stoppen door waarschu- wingsschoten. We zij n niet opgeleid voor arrestaties, maar binnen twee minuten besloten we het toch te doen en hadden we een plannetje uitgewerkt. Dat was de kracht van ons team. En we beseften allemaal dat het belang van de operatie te groot was. We haalden het beste in elkaar naar boven. Dat maakte die dag, die startte met die groepsfoto, extra speciaal.’


checkpoint


‘Je doet eigenlij k niets


Tekst: Eline Lubberts, fotografie: Rias Immink, met dank aan de Vereniging Dragers Militaire Dapperheids Onderscheidingen


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76