32


Brothers in arms


Ze gingen samen naar Libanon. Ze zien elkaar niet meer wekelij ks, maar eenmaal afgesproken komt daar niks tussen. ‘Al vergaat de wereld,


die afspraak staat.’ Tekst Sanne van de Grift Fotografi e Niels Blekemolen


‘Een jaar lang elke dag samen een frikandel’


Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? ‘Na vier maanden opleiding bij de landmacht in Assen stonden we allebei paraat en werd het oorlogskader toegevoegd. Al snel kwamen we erachter dat we allebei elk weekend terugreisden naar Tilburg. We namen dus samen de trein. In maart 1981 gingen Toine en ik samen op missie naar Libanon. In de weekenden kwamen we bij elkaar over de vloer. Ook na onze uitzending. Dat was zo leuk, onze ouderlij ke gezinnen verschilden enorm. Toine komt uit een ondernemersfamilie, mij n vader werkte bij Phillips. We haalden soms nachten door, met een pakje Caballero zonder filter. Half vij f ‘s ochtends was geen ongewone tij d om op te breken. Toine benadrukte dat ik een vak moest leren.’


Wat waardeer je in jullie vriendschap? ‘Wij zij n gewaagd aan elkaar. We zij n het niet altij d met elkaar eens en we ‘prikken’ elkaar soms ook gewoon in ondeugd, daar zij n we nog ‘jongens’ in.’


Heb je een voorbeeld? ‘Ik kan me herinneren dat ik een keer een biertje voor ons ging halen in de kelder en mij n hoofd stootte aan een rieten eiermandje. Heel geïrriteerd kwam ik terug en werd nog bozer toen mij n vader zei dat dat mandje daar al twintig jaar hing. Dit ging van kwaad tot erger en ik molk het zelf ook even flink uit. Pa sprong uit zij n vel van woede en was in alle staten. Toine wist niet waar hij


checkpoint


Dolf Pigmans (61) MISSIE EN FUNCTIE: Libanon 80-4, soldaat, mag-schutter HUIDIGE FUNCTIE: Eigenaar bureau voor coaching, ontwikkeling en advies in food & hospitality TOINE OVER DOLF: ‘Hij bereikt veel en blij ft er heel normaal onder’


in was beland en pieste bij na in zij n broek van het lachen. Nog altij d roepen we ‘rieten mandje’ als de ander ergens in doordraaft. Het is genoeg om elkaar stil te krij gen.’


Wat was Toine’s beste advies aan jou? ‘Zorg dat je een beroep leert. Na onze missie maakte ik de fout om voltij d dagonderwij s te volgen. Nou, daar zit je dan in de schoolbanken, terwij l je net wat van de wereld hebt gezien en bruist van de energie. “Je kunt wel stoppen, maar je moet wel een beroep leren”, zei Toine. Ik ben toen bij de Swaen van Cas Spij kers als kok gaan werken. Gouden tij den waren dat!’


Wat is jullie vaste prik? ‘Nu niet meer, maar na terugkomst uit Libanon aten we elke dag samen een frikandel. Ik denk dat dat ook een manier was om alles te verwerken, alleen waren we na dat jaar wel dertien kilo zwaarder.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76