search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Kameraden tot in de dood


51


Voor altij d met elkaar verbonden. Voor veteranen is dat geen loze kreet. De band die ontstaat tij dens de missie is sterk, ontdekte Caroline van der Heij den na het overlij den van haar broer Robertjan. Tekst Eline Lubberts Fotografi e Lars van den Brink


Caroline kan de namen zo opnoemen: Marcel, Chris, Arno, William. Kameraden van Robertjan van tij dens de uitzending. En inmiddels stuk voor stuk allemaal vrienden van haar. Evenals Roger, Roelof, Henry, Raymond, Jasper en nog vele anderen van wie de namen haar zo snel niet te binnen schieten. Ook veteranen die niet gediend hebben met Robertjan zij n allemaal zeer betrokken. ‘Ze hebben me echt opgenomen in de groep. Ik voel zoveel warmte en dankbaarheid bij hen. Het heeft me echt geholpen om door een zware tij d te komen.’ Robertjan was net 20 toen hij met het Transportbataljon in 1993 naar Bosnië vertrok. Het was een heftige tij d. Zij n commandant van destij ds, Jim Gubbels, vat het samen: ‘Ik had het niet willen missen, maar ik wil


C


het ook nooit meer meemaken. We waren allemaal zo jong dat we amper konden bevatten wat daar speelde. Wat de herinnering mooi maakt, is de onderlinge band.’ Het was een heftige tij d. Dat heeft Caroline van der Heij den inmiddels wel begrepen van Jim, van zij n dienst- maten en uit de afscheidsbrief van Robertjan. Ze was 18 jaar toen haar broer naar Bosnië vertrok. ‘Ik was net het huis uit en ik herinner me niet alles goed, want ik was niet overal bij . Ik herinner me niet dat hij zich als dienst- plichtig militair had aangemeld om op uitzending te gaan. Wel herinner ik


‘Hij was een binnenvetter, dat was hij altijd al’


me dat hij ooit met die tientonner naar het ouderlij k huis is gereden op een moment dat ik daar was. Het was zo’n groot gevaarte dat het de stoeptegels eruit trok. Ik mocht in de cabine zitten. Dat maakte indruk.’ Ook aan zij n terugkeer heeft ze weinig herinneringen. ‘Ik was gewoon blij dat hij weer in Nederland was, dat het goed was gegaan. Dat dat niet het geval was, dat hadden we natuurlij k niet in de gaten. Misschien hij zelf ook


niet, in het begin.’ Jim: ‘Robertjan lag goed in de groep. Het was een hecht clubje. Hij was niet iemand die op de voorgrond trad, maar hij hoorde er zeker bij .’


Kinderen Een aantal verhalen over zij n uit- zending zij n Caroline bij gebleven. Zo vertelde Robertjan over een gezin waar hij wel eens kwam met een paar kameraden. Hij deed daar bordspel- letjes met de kinderen en het was er gezellig. Toen hij er na een tij dje weer naartoe wilde, was het huis weg, kapot gebombardeerd. Dat was heftig. Maar er was meer. Jim: ‘Robertjan reed met humanitaire konvooien diep Bosnië in. De hulpgoederen waren voor vluchte- lingen, niet voor de lokale bevolking. Het idee was dat die zichzelf kon redden. In het ene dorp werd je dus als held onthaald, in het andere werd je bekogeld met stenen. De ene dag bracht je spullen, de dag erna reed je verder met je vrachtwagen. Dus de ene dag was je een vriend en de andere dag werd je gezien als vij and. Dat was intens.’ Caroline: ‘Hij had door de uitzending ook een hekel gekregen aan kinderen.’ Jim: ‘Kinderen maakten het werk nog moeilij ker. Zodra je met het konvooi een dorp in reed, kwamen alle kinderen naar buiten en renden achter je aan. Levensgevaarlij k. Ze vroegen om snoep. Als de mannen


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76