14


Column


Barry Hofstede


over E


gesproken hebben’


‘Alsof we elkaar pas nog


Luister naar Barry’s gesproken column op www.nlveteraneninstituut.nl/checkpoint.


kameraden


Eenzaamheid is als je je ervaringen niet kan delen. Dat maakt dat het gevoel van kameraadschap onder veteranen zo groot is, denk ik. Ik moet er niet aan denken dat niemand mij zou begrij pen wanneer ik vertel over hoe het is om beschoten te worden, over de wanhoop op de gezichten van vluchtende mensen, of over de liefde die je kunt voelen voor relatief onbekenden wanneer je met elkaar staat mee te blèren op een of ander achterlij k liedje terwij l er buiten een oorlog woedt. Na mij n uitzending was het back to normal, helemaal alleen in mij n eigen leven. Het afscheid van mij n kameraden op Schiphol viel me zwaar. We zochten elkaar nog wel op, kwamen samen in vakantieparken, op zoek naar dat gevoel van toen. Wazige weekenden waar ik niks meer van weet, vol vreugde, verdriet, drank en drugs. Op een gegeven moment werd het me te veel. Vriendschap vieren is één ding, er van binnen aan kapot gaan iets heel anders. Er brak een periode aan waarin ik er niet voor mij n kameraden kon zij n, omdat ik er niet voor mezelf was. Ik was een slechte kopie van mezelf geworden. Afgestompt, emotioneel afgevlakt, vol dodelij ke gedachten en onzeker tot op het bot over mij n recht


van bestaan als onmens – militair van niks, machteloze mislukkeling. Ik wilde verdwij nen en dat deed ik dus. Het sloot perfect aan bij mij n levens- filosofie van toen: als je niemand meer hebt, kan je ook niemand meer verliezen. Ondertussen zakte ik weg in de verpletterende eenzaamheid van het niet kunnen delen van mij n ervaringen. Jaren later, toen ik mij n shit op orde had en eindelij k soort van was begonnen aan mij n tweede leven, ging ik ook weer eens naar een reünie. Vanaf toen was ik er weer bij . Hetzelfde gold voor Veteranendag. Op het Malieveld tussen al die andere veteranen lopen is een machtig gevoel. Het voelt als thuiskomen. En dat gevoel zit diep, bij velen. Dat merkte ik op de reünie waar we ons 25-jarig jubileum vierden, en ik een van mij n dienstmaten sprak die ik in al die jaren niet had gezien of gesproken. Hij had zich vij fentwintig jaar lang afzij dig gehouden, maar een aantal van ons peloton wist hem ervan te overtuigen om ook te komen. Wat moet dat spannend voor hem zij n geweest. Maar toen ik hem later op de dag weer tegenkwam was het eerste wat hij zei: ‘Het is alsof ik jullie vorige week voor het laatst heb gesproken.’


Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrij willig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zij n kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwij l om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zij n ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrij ver.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76