Uw mening
65
Geen game
Sedert enige tijd vraag ik me af: zou ik geen PTSS hebben als ik een of twee generaties eerder was opgegroeid? De conclusie is hoogstwaarschijnlijk ja. Een hele dikke vette JA. Omdat ik opgroeide in de jaren tachtig en in 1995 in Bosnië dingen zag die simpelweg – in mijn perceptie van de wereld – onmogelijk waren, veranderde mijn wereldbeeld in een klap. Als ik nu naar de televisie kijk en lees op verschillende online platforms, denk ik dat dit alleen maar erger is geworden. We verwachten van nieuwe manschappen dat ze onkreukbaar zijn maar ze vertellen niet dat Afghanistan geen game is. Hoe denkt u dat deze jongeren terugkeren?
VINCENT HEINHUIS
Verkeerd begrepen
Ik heb als ex-Libanonganger weinig ge- leerd van het artikel Lessen uit Libanon (CP02). In de alinea over machteloosheid lees ik weliswaar de gevoelens van de Libanonganger tijdens de Israëlische inval, maar zie ik ook een vorm van Israëlbashing die in een veteranenblad niet thuishoort. De opmerking over de omgang met de lokale bevolking is belachelijk. Weet mijnheer Van Uhm niet hoe de Nederlanders tijdens de Atjé-acties gehandeld hebben? Elke invallende le- germacht, waar dan ook, gedraagt zich ten opzichte van de bevolking anders dan normaal. Zo zeg ik het voorzichtig. Als Libanonganger heb ik het transport verzorgd van ‘nieuwe’ YP’s van het schip in Beirut naar het bataljonsgebied. Het schip arriveerde een paar dagen te laat en onder mijn verantwoordelijkheid verbleven veel manschappen te lang in die plaats en konden dus geen dienst doen in het bataljonsgebied. Dankzij het Israëlische leger kon ik een verplaatsing van ons naar het bataljonsgebied in de nacht bewerkstelligen onder de veilig- heidsparaplu van dat leger. Dankzij hen en tot grote verrassing van het bataljon keerden we eerder terug dan de ops- room verwachtte. Ik heb in die tijd uitmuntend kunnen
Klaar voor de brexit
In de laatste editie van Checkpoint las ik dat de KMar klaar is voor de harde brexit. De Ierse vrachtwagen op de foto hadden ze rustig kunnen laten doorrijden. Maar bovenal hoop ik dat de Engelsen tot bekering komen.
NICO VOS
werken met zowel Libanese eenheden in Beirut in de haven en op de luchtha- ven, alsmede met Israëlische eenheden rond ons bataljonsgebied en aan de Israëlisch-Libanese grens. Voor mij was het werken in Libanon een enorme ervaring in de positieve zin des woords.
‘De oorzaak van de negatieve
absoluut niet bij de veteraan’
aandacht voor de Libanon- missie ligt
De oorzaak van de negatieve aandacht voor de Libanonmissie ligt absoluut niet bij de veteraan, maar werd voor 100 procent veroorzaakt door de Nederlandse media. In kranten en documentaires werd een compleet ver- keerd beeld geschetst van de situatie. Misschien ook door Defensie, maar dat kan ik niet beoordelen. Het beste voor- beeld is de documentaire van de heer Willibrord Frequin, die tachtig uur fi lm heeft gemaakt. Wij kregen het gevoel dat hij begreep wat er speelde, maar zijn documentaire van dertien minuten gaf een volledig verkeerd beeld. Ook het thuisfront en dus de ouders en ge- liefden van Libanongangers zagen dit. Het was zelfs zo erg dat een van mijn
mannen zijn relatie stuk zag lopen. Ik heb regelmatig met de heer W.F. rondgereden in mijn jeep. Helaas heb ik op een zondagmorgen een einde aan zijn fi lmopname moeten maken (mijn hand is zelfs zichtbaar voor de lens), omdat hij Israëlische militairen stond te treiteren om hen te fi lmen zodra zij enigszins boos zouden worden. Na het zien van de bewuste docu heb ik voor het eerst onnodig munitie verspild, waarbij de heer W.F. op dat moment blij mocht zijn dat hij in Nederland verbleef. Nu ik het opschrijf, word ik weer boos. Libanongangers werden in Nederland niet begrepen omdat hun verhaal in- druiste tegen het verhaal van de media. Om die reden werd er door het thuis- front tijdens, maar vooral na de uitzen- ding, niet naar de veteraan geluisterd. Zelf heb ik nooit hulp gezocht omdat ik verwachtte dat de hulp dezelfde kwali- teit zou hebben als de voorlichting.
ROB VAN DER MEER
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
