‘Jazeker, ben ik trots. Als ik in het defilé loop met mijn maten, maar ook met de oudere generatie van de Dolfijn-klasse of juist de jongste lichting, dan ben ik trots op ons werk, wat we allemaal gedaan hebben. Ik heb een hoge pet van ze op. En het is mooi om daar met elkaar te lopen. Een paar jaar geleden zag ik op Veteranendag veel groen en weinig blauw. Dat was een gemiste kans. Samen met twee anderen heb ik toen de Stichting Onderzeedienst Veteranen opgericht om te zorgen dat wij er ook bij waren. De eerste keer waren we er met twintig man, dit jaar met meer dan vijftig. De eerste keer vond ik het best spannend om mee te lopen, maar als je dan het publiek hoort juichen en applaudis- seren … Die erkenning en waardering is zo fijn. Toen ik na een paar jaar de dienst verliet en burgerbanen had, kon ik in het begin moeilijk aarden. Gelukkig vond ik mijn plaats als reservist bij de Koninklijke Marine. Zo blijf ik toch een band houden met Defensie. Want die saamhorigheid en kameraadschap heb ik nergens zo ervaren als in mijn marinetijd.’
