55
column
BARRY HOFSTEDE
veranderden in spiegelgladde ijsbanen’
geitenpaden O ‘De
Ongemakken tijdens de missie. Ik hoor het u bijna denken: waar moet ik beginnen? Van ondraaglijke hitte tot ijzige kou. Van opgevreten worden door de lokale insectenpopulatie tot voedsel waar het je dun van door de broek loopt. Afgezien van de gruwelijke oorlog zelf, was het de Bosnische winter die bij ons voor de meeste ongemakken zorgde. De geitenpaden waar we over moesten, veranderden in spiegelgladde ijsbanen. In de schuin aflopende haarspeldbochten zorgde dat soms voor heikele situaties. Wanneer de vrachtwagen langzaam richting afgrond gleed, kon je alleen maar hopen dat je niet over de rand ging. En als de dooi inzette dan veran- derden die ijsbanen in modderpoelen waar de viertonners tot aan de assen en wij tot onze kuiten in wegzakten. ’s Nachts kon de temperatuur dalen tot minus 40 graden. Nu hadden we best goede beschermende kleding, maar min 40 blijft min 40. Helemaal wanneer je in een boogtent slaapt. En wanneer dan midden in de nacht ook nog de kachel uitging, dan had je het getroffen. Om aan de noodzakelijke
lichamelijke hygiëne toe te komen sloeg je eerst een wak in je wasteiltje. Je was wel meteen klaarwakker. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, wat winterse omstandigheden betreft. Er kon in één enkele nacht zomaar een pak sneeuw van een meter vallen en onderweg reden we soms tussen sneeuwmuren van enkele meters hoog. Koning Winter was heer en meester in de Bosnische binnenlanden en het was schrijnend om te moeten zien hoe sommige mensen daar niets anders droegen dan een afgedankte pyjama en rubberen laarzen met kranten om de voeten. Het leed van de lokale bevolking relativeerde veel, zo niet al ons eigen ongemak. Zelfs in die oorlog, ver van huis onder de meest rudimentaire leefomstandigheden, hadden wij het goed. Tegelijkertijd had het ook wel wat, dat ongemak, maar vaak pas achteraf. Dan konden we er hartelijk om lachen. Op het moment zelf was het tanden- knarsen of billenknijpen. En schouder- ophalen. Je doet er niks aan, behalve de situatie accepteren en de handen uit de mouwen steken. Dus hup aan de slag met vereende krachten, vloekend en scheldend en met een verbeten grijns om de mond. Samen sloegen we ons er wel doorheen. Maar in de vrieskou de lekke band van een viertonner verwisselen zal nooit een hobby van me worden.
Barry Hofstede vertrok als dienst- plichtig soldaat vrijwillig naar Bosnië. Hij was van november 1992 tot mei 1993 vrachtwagenchauffeur op een viertonner bij het 1ste NL/BE VN Transportbataljon. Een halfjaar lang hebben hij en zijn kameraden door centraal Bosnië gereden om de lokale bevolking van hulpgoederen te voorzien, terwijl om hen heen een totale oorlog woedde. Barry heeft veel over zijn ervaringen geschreven. Tegenwoordig kan hij er ook over praten. Barry werkt als tekstschrijver.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
