14
Gevoelige plaat
roofs for a sniper, a viper, a fi ghter’
‘Searching the
De favoriete plaat van Marcel de Grijs: Forgotten Sons van Marillion
OV Marcel de Grijs ER
Van augustus 1993 tot februari 1994 diende De Grijs als tweede luitenant in voormalig-Joego- slavië, UNPROFOR, 1 (NL) UN Signal battalion. Nu werkt hij als gemeenteambtenaar, senior me- dewerker bodemzaken in Arnhem.
Welk nummer staat in je geheugen gegrift en herinnert je aan een bijzonder moment op je missie? Mail naar:
checkpoint@mpg.today o.v.v. gevoelige plaat.
‘Ik zat in Zagreb, standplaats Tito- kazerne, sectie Communicatie. We waren gelegerd op kamp Pleso. In het weekend bezocht ik de jongens die via de verbindingsdienst bij buitenlandse bataljons waren geplaatst. Ik was razende reporter voor Dutch Post – het blad dat onder VN-soldaten en hun familieleden werd verspreid. In Seedorf deed ik hetzelfde, maar dat was ik na zes maanden zat. Dus ruilde ik met een collega die op het punt stond een tweeling te krijgen. Ik vond dat hij bij zijn pasgeboren kinderen moest zijn. Ik reed kriskras door het land. Van het gebied van de Bosniërs naar het gebied van de Serviërs naar het gebied van de Kroaten. Dan kom je altijd van de kant van de vijand. Dat betekent dat je ook zo wordt benaderd. Doorgeladen wapens op je gericht, voertuig doorzoe- ken, achtervolgingen, snipervuur. ‘Searching the roofs for a sniper, a viper, a fi ghter. Death in the shadows he’ll maim you, he’ll wound you, he’ll kill you.’ Daar was het functioneel om achter elke schaduw een sluipschutter te vermoeden, en dan kom je terug in Nederland en dan is het helemaal niet handig meer. ‘Your girl has married your best friend, loves end, poison pen.’ Ik had een
vriendin toen ik naar Bosnië ging. We betrokken vlak voor ik vertrok samen een huis, maar ik had er nog niet echt in gewoond. Eenmaal weer thuis vond ik al mijn spullen in vuilniszakken. Ze had iemand anders ontmoet. Dus ging ik te- rug naar mijn ouders. Daar heb ik heel veel slapeloze nachten doorgebracht. ‘Your fl esh will always creep, tossing, turning sleep.’ ‘Halt who goes there, death, approach friend.’ Ik had PTSS, verloor steeds mijn baan. Mijn nieuwe relatie liep stuk en ik mocht mijn dochter niet meer zien. Toen ben ik gefl ipt, ik wilde niet meer leven. Ik ben in het Centraal Militair Hospitaal terechtgekomen. Een jaar lang puinruimen samen met andere veteranen. Nu gaat het goed, maar het is nooit weg, het gaat nooit over. Ik heb ermee leren omgaan. Nu luister ik vooral naar de politieke laag. ‘Who orders desecration, mutilati- on, verbal masturbation in the guarded bureaucratic wombs.’ Dat gaat over die achterkamertjes. En ondertussen vallen er wel keihard echte slachtoff ers, en dat zijn nooit de politici.’
Tekst Barry Hofstede
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
