34 Gevoelige plaat
Ik voel me hier niet thuis’
‘Ik wil weer naar huis.
De favoriete plaat van Raymond Duineveld: Ik wil weer naar huis van De Toendra’s
OVER Raymond
Uitgezonden naar Busovača, Bosnië van mei 1993 tot novem- ber 1993, met het 1ste (NL/BE) VN Transportbataljon, Bevo- Peloton/Intendance.
Welk nummer staat in je geheugen gegrift en herinnert je aan een bijzonder moment op je missie? Mail naar:
checkpoint@mpg.today o.v.v. gevoelige plaat.
‘Wij zijn in mei 1993 aangekomen in Busovača, centraal Bosnië. Ik zat bij de Intendance. Na die drie maanden ben ik achter de onderdeelsbar terechtgeko- men. Daar werd natuurlijk altijd muziek gedraaid. We hadden in het begin, denk ik, maar drie cd’s. Willie Batenburg, André Hazes en De Toendra’s. Dat nummer van De Toendra’s werd heel veel gedraaid. Ik wil weer naar huis kwam altijd wel een paar keer voorbij op een avond. Zeker voor de mensen die gingen rote- ren was het een speciaal nummer. Die zongen het hardst van allemaal mee. Naast de bartaken was ik foerier. Als de bar dicht was dan ging ik kachels repareren, beetje sporten en af en toe een snoepreisje naar Split. Ik had een leuke job hoor! Met de gevechten in het dorp viel het wel mee. Ik heb er een half jaar gezeten en heb, denk ik, drie keer in de bunker gezeten. Eén keer was wel heftig. Ik liep met mijn maatje van de stafcompagnie naar het kamp, een kilometer verderop. Toen we er bijna waren viel er voor het kamp, aan de overkant van de straat, een mortier. We hoorden een
fl inke klap en dachten, het zal wel. We liepen gewoon rustig door. Bij de poort werden we opgewacht door de kapitein. Iedereen zat al in de bunker. Dat vond ie niet fi jn! Mortierinslagen, kogels die over het kamp vliegen. In het begin was ik wel bang, maar later was het een gewone zaak eigenlijk. Op een gegeven moment went het. In één van de laatste weken hoorden we tijdens het appel dat ons peloton on- derweg was beschoten. Twee doden bij de Denen die ook in het konvooi meere- den en een maat van ons zwaargewond. Toen dacht ik wel, ik wil eigenlijk het kamp niet meer af. In november, toen ik bijna naar huis ging, zong ik ook heel hard mee met De Toendra’s. Dan doet het je wel wat. Alle muziek van toen heb ik nu in een Spotify-playlist staan. The Animals, Status Quo, en natuurlijk deze. Ik ben het afgelopen jaar voor de derde keer terug geweest naar Bosnië. Het is een schitterend land om doorheen te rijden. Vijf jaar geleden ben ik voor het eerst teruggegaan, om een kameraad die daar woonde te bezoeken. Helaas is hij nu overleden. Twee jaar terug gin- gen we met zijn drieën en dit jaar waren we met zeven.’
Tekst Barry Hofstede
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
